Αθλητικά

Το μεγάλο διπλό στην Κρήτη, η γέφυρα του Ευρίπου και ο Πύργος ο Λευκός

Το μεγάλο διπλό στην Κρήτη, η γέφυρα του Ευρίπου και ο Πύργος ο Λευκός
7 Ιουνίου 2021, 22:25
Το αθλητικό σχόλιο της Δευτέρας.

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Δύο ομάδες της Εύβοιας κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στην κορυφή στα εθνικά πρωταθλήματα που συμμετέχουν και για το νομό είναι σημαντικό. Στον Ηρακλή το φινάλε άφησε πικρή γεύση, αφού απώλεσε τον τίτλο στην ισοβαθμία με τον Διαγόρα Στεφανοβικείου.

Μια ομάδα που δεν είναι καλύτερη από τον Ηρακλή, άσχετα με το γεγονός ότι τον κέρδισε μέσα στα Ψαχνά στην πρεμιέρα.

¶λλωστε, ο Ηρακλής στη διαφορά των γκολ έχασε τον τίτλο και όχι στο μεταξύ τους ματς.

Ο άσημος Διαγόρας πάει στα μπαράζ, μια ομάδα που δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει στο χάρτη. Προσωπικά στην εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης, ανεβαίνοντας προς τα πάνω, ούτε την πινακίδα Στεφανοβίκειο δεν είχα προσέξει όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Ηρακλής πέταξε τον τίτλο στην Αγριά. Ένα βαθμό αν «τσιμπούσε», τώρα θα ήταν πρωταθλητής και θα προετοιμαζόταν για τα μπαράζ ανόδου.

Βέβαια, αν ο Ηρακλής είχε αποσπάσει βαθμό στην Αγριά, δεν ξέρω ποια θα ήταν η εξέλιξη του ματς Αταλάντη-Στεφανοβίκειο. Το «Χ» το απόγευμα της Κυριακής βόλεψε και τους δύο και μάλιστα με σκορ …πρώτου ημιχρόνου σε αγώνα πόλο (3-3).

Το ματς πήγε στο 1-3, ο Διαγόρας με τα τρία γκολ είχε σχεδόν εξασφαλίσει τον τίτλο και η Αταλάντη με ανατροπή έσωσε κι αυτή την παρτίδα κι έφυγαν όλοι ευχαριστημένοι από το γήπεδο.

Ο προπονητής του Ηρακλή Σάκης Μεθενίτης ανέφερε μετά το τέλος του αγώνα ότι το 3-3 ήταν ένα σκορ που ακουγόταν έντονα στην «πιάτσα» για το ματς της Αταλάντης. Εντάξει, που είναι το κακό, εννιά στα δέκα ματς στο ποδόσφαιρο, 3-3 έρχονται.

Ο Ηρακλής δικαιολογημένα νιώθει στεναχώρια, αλλά δεν πρέπει, πρωτίστως ο ίδιος, να περάσει ντούκου το γεγονός ότι το τέλος του μίνι πρωταθλήματος, τον βρήκε σκαρφαλωμένο στην κορυφή.

Έχουν χαθεί σε ισοβαθμίες και σε διαφορά γκολ πρωταθλήματα σε μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες, δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα με την οποία ο Ηρακλής πρέπει να συμβιβαστεί και να κοιτάξει παρακάτω.

Σε περίπτωση που την ερχόμενη σεζόν η Super League 2 χωριστεί σε δύο ομίλους των 18 ομάδων, αν κάποια ομάδα δεν καταφέρει να συγκεντρώσει το μετοχικό κεφάλαιο ή να καταθέσει την εγγυητική, λέγεται ότι δεν θα αντικατασταθεί από ομάδα της Γ' Εθνικής. Αλλά και πάλι φαντάζομαι ότι προτεραιότητα θα έχουν οι χαμένες από τα μπαράζ ανόδου. Αλλά στην Ελλάδα ποτέ μην λες ποτέ.

Η Αρτάκη είπε «αντίο» στο πρωτάθλημα με το κεφάλι ψηλά, παρά την ήττα από τη Δήμητρα.

Παιχνίδια όπως αυτό της Ευξεινούπολης, συνήθως το κερδίζει αυτός που το θέλει περισσότερο.

Οι Αβαντίδες μπορεί πριν την έναρξη του πρωταθλήματος να συγκαταλέγονταν στα φαβορί του νοτίου ομίλου και να έλεγαν φωναχτά ότι ο στόχος είναι το πρωτάθλημα, αλλά από το …να το φωνάζεις μέχρι …να το πετυχαίνεις απέχει πολύ.

Και οι Αβαντίδες, μέσα από δυσκολίες και μακρινά ταξίδια κάλυψαν τα χιλιόμετρα ή καλύτερα τα ναυτικά μίλια, απέφυγαν παγόβουνα, σήκωσαν άγκυρες, πάλεψαν με μποφόρ και βγήκαν νικήτριες.

Καταρχάς «πετσόκοψαν» την Κρήτη με δύο διπλά σε Ρέθυμνο και Εργοτέλη και νίκη επί του ΟΦΗ στο Ενωσιακό.

Αυτό που πέτυχαν οι Αβαντίδες δεν ήταν καθόλου εύκολο, το να κερδίσουν δηλαδή τον Οδυσσέα Γλυφάδας σε ματς «do or die» και σε τρία 24ωρα να προετοιμαστούν, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά, για να μπουν σ’ ένα καράβι και να πάρουν το ζητούμενο, που ήταν μόνο η νίκη, σε μία δύσκολη και παραδοσιακή έδρα.

Θέλει κότσια, δυναμική, αυτοσυγκέντρωση, ψυχική ηρεμία, καθαρό μυαλό, προσήλωση στην τακτική. Και το παιχνίδι στον Εργοτέλη είχε πολύ τακτική.

Καταρχάς ο προπονητής Κνέζεβιτς ξεκινάει στο βασικό σχήμα δύο κοπέλες, οι οποίες στο προηγούμενο παιχνίδι άλλαξαν την εικόνα του και αναφέρομαι στην Λόγου και την Αρκουλή.

Η πρώτη κουβαλάει μεγάλη εμπειρία (στο πέναλτι στο 93’ με τη Γλυφάδα η μπάλα ζύγιζε 100 κιλά κι αυτή με παροιμιώδη ψυχραιμία την έστειλε στα δίχτυα), ενώ η δεύτερη είναι μια παίκτρια που φημίζεται για τον δυναμισμό της. Και το συγκεκριμένο ματς ήθελε περισσότερο τσαμπουκά και τρεξίματα και λιγότερο ποδόσφαιρο αξιώσεων και περίτεχνες ενέργειες.

Το ίδιο ισχύει και για το προηγούμενο ματς, μολονότι οι Αβαντίδες κατά κοινή ομολογία έδωσαν απλόχερα δικαιώματα στον Οδυσσέα Γλυφάδας να πιστέψει ότι μπορεί να φύγει νικητής από το Ενωσιακό.

Και η Μυρτολλάρι που μπήκε αλλαγή -και στα δύο ματς- ήταν θετική με τις επελάσεις της, γιατί απασχολεί την αντίπαλη άμυνα, ενώ στο χθεσινό ματς ο Κνέζεβιτς κάνει κι αλλαγή …μπάσκετ (βάζει παίκτρια στο τείχος) σε κερδισμένο φάουλ των αντίπαλων κοριτσιών, με το ρολόι να δείχνει το 90ο λεπτό.

Φανταστείτε πόση αγωνία είχαν αυτά τα κορίτσια, μέχρι η μπάλα να φύγει από τα πόδια της αντιπάλου…

Είδαν τον κόπο τους και τον ιδρώτα τους να κινδυνεύει να γίνει φύλλο και φτερό σε μια στημένη μπάλα. Διότι, από τα τρία μέτρα …μακριά από την περιοχή, εάν η μπάλα περάσει το τείχος, η πιο πιθανή κατάληξη είναι το γκολ. Ευτυχώς η μπάλα πήρε ύψος, οι καρδιές επανήλθαν στις θέσεις τους και το γκολ της Χριστοφορίδη στο 44’ μετατράπηκε «σε γκολ και φεύγουμε για τελικό», που θα έλεγε κι ο Χελάκης, εκεί που περιμένει ο ΠΑΟΚ.

Τα αποτελέσματα του ΠΑΟΚ είναι 2-0, 0-3, 8-2, 0-3, 6-0, 0-5, 0-3 (σ.σ. τον ¶ρη), 14-0, 0-10 και συντελεστής τερμάτων 54 γκολ υπέρ και 2 κατά.

Οι Αβαντίδες κόντρα στις ασπρόμαυρες θα κυνηγήσουν ένα ποδοσφαιρικό θαύμα.

Το γυναικείο ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, όπου αγωνίζονται έντεκα κορίτσια εναντίον έντεκα …και στο τέλος κερδίζει ο ΠΑΟΚ, ο οποίος έχει σηκώσει 14 στις 15 κούπες από το 2005 και μετά, μ’ ένα διάλειμμα το 2013, που κατέληξε στις Αμαζόνες Δράμας.

Οι Αβαντίδες Χαλκίδας θα μπουν στο γήπεδο για να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα Ελλάδας. Αλλά κι αυτό να μην συμβεί, οι Αβαντίδες, την Τετάρτη με ένα βαθμό γίνονται πρωταθλήτριες Νοτίου Ελλάδας. Και δεν αποτελεί «χρύσωμα του χαπιού», αλλά μια πραγματικότητα-επιτυχία που ανεβάζει πρεστίζ και level έναν αθλητικό οργανισμό της πόλης.

Το σημαντικό είναι οι Αβαντίδες να καθιερωθούν στη συνείδηση όλων ως μια από τις ανερχόμενες δυνάμεις στο γυναικείο ποδόσφαιρο, αλλά το παραπάνω θέλει οργάνωση και διάρκεια κι όχι η φετινή διάκριση να σκάσει στον ουρανό σαν βεγγαλικό.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει και στον προπονητή Κνέζεβιτς, ο οποίος ανέλαβε αμέσως μετά την 5μηνη αποχή, για πρώτη φορά γυναικεία ομάδα, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συγκυρίες κι οδήγησε τον σύλλογο στην κορυφή.

Θυμάμαι στην «πρώτη» μετά το λοκντάουν, μια παίκτρια των Αβαντίδων να απαντάει σε σχετική ερώτηση «πιστεύω ότι θα μας βοηθήσει ο νέος μας προπονητής, ο κύριος Ντράγκανιτς».

Μπερδεύτηκε το κορίτσι κι έκανε τον Ντράγκαν Κνέζεβιτς …Ντράγκανιτς. Το αναφέρω για να δείξω ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα, αλλά στο τέλος ήρθε η δικαίωση.

Το ερώτημα είναι με ποιο τρόπο οι Αβαντίδες θα σταματήσουν το ταξίδι της κούπας προς τον αγαπημένο της -και μόνιμο- προορισμό, τον Πύργο το Λευκό. Και να της αλλάξουν δρομολόγιο, με -αντίθετη- κατεύθυνση, τη Γέφυρα του Ευρίπου...

Βασικά το ερώτημα είναι εάν έχει εφευρεθεί αυτός ο τρόπος...

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ