Ο Άγιος Βαλεντίνος και η Παπική (Ρωμαιοκαθολική) Εκκλησία

Ο Άγιος Βαλεντίνος και η Παπική (Ρωμαιοκαθολική) Εκκλησία
13 Φεβρουαρίου 2024, 21:00
A+ A-
Επίκαιρο άρθρο του δικηγόρου Κώστα Κεμίδη.

* Γράφει ο Κώστας Κεμίδης, Δικηγόρος-Συγγραφέας

Ι) Αφορμή να γράψω το σχόλιό μου, τούτο, είναι η λεγόμενη «γιορτή» του «Αγίου Βαλεντίνου». Ασφαλώς και το όνομα «Βαλεντίνος», προδίδει την λαζαρόνικη, λεβαντίνικη προέλευσή του, της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αφού στα συναξάρια των βίων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, τέτοιον «Άγιον», δεν έχω διαβάσει μέχρι σήμερα.

Όμως, παρά ταύτα, στην πατρίδα μας, γιορτάζεται μία φορά τον χρόνο, στις 14 Φεβρουαρίου, και έχει επικρατήσει, σαν η «γιορτή των ερωτευμένων», με συνέπεια μικροί και μεγάλοι να την σέβονται και να την τιμάνε, προσφέροντας και ανταλλάσσοντας δώρα και λουλούδια στο είδωλό τους, τον «Θεό του Έρωτα», θυμίζοντάς μας τα ειδωλολατρικά ήθη και έθιμα όχι μόνο των αρχαίων προγόνων μας, αλλά και της αρχαίας ειδωλολατρικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η κραιπάλη, τα όργια και η σατανική, αφροδισιακή ακολασία των αρχαίων Ρωμαίων με τον σοδομισμό τους και τις διεστραμμένες και αφύσικες γενετήσιες σεξουαλικές τους σχέσεις, είχαν ως συνέπεια τον καταποντισμό της ειδωλολατρικής αρχαίας Πομπηίας, που έχει μείνει ο αιώνιος και διαχρονικός στιγματισμός της ανθρώπινης κοινωνίας, του αίσχους και της ακολασίας των ανθρώπων, στο αποκορύφωμά της. Τα αντίστοιχα Σόδομα και Γόμορρα, των αρχαίων Ρωμαίων Ειδωλολατρών στην Εποχή της Πομπηίας, που δίκαια ξέσπασε και προκάλεσε ακόμη και την οργή του Θεού, για τιμωρία τους.

ΙΙ) Εύλογα, θα αναρωτηθεί κάποιος, καλόπιστος αναγνώστης μου, γιατί γράφονται αυτά και ποίαν σχέση έχουν με τον λεγόμενο «Άγιον Βαλεντίνον, της Δυτικής Εκκλησίας».

Συνειρμικά η σκέψη μου πήγε στα όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, σε όλα τα Διεθνή έντυπα και Ηλεκτρονικά ΜΜΕ, για την σωρείαν των γενομένων βιασμών και σεξουαλικής κακοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων (πάνω από 350.000), ανηλίκων παιδιών, από τους Καθολικούς ιερείς και Καρδινάλιους, στο διάστημα από του έτους 1945 μέχρι και του έτους 2019. Κανένας Ρωμαιοκαθολικός Ποντίφικας (Πάπας), δεν αμφισβήτησε μέχρι σήμερα τους βιασμούς και μάλιστα ο σημερινός Πάπας Βενέδικτος, όχι μόνο δεν αμφισβήτησε, αλλά επιβεβαίωσε, ζητώντας και συγγνώμη, για λογαριασμό τους.

Θα μου πείτε, τώρα, αυτή η συγγνώμη, αν δεν είναι «κάλπικη και υποκριτική», μετά τα όσα κολαστήρια μαθεύτηκαν για τα πολύχρονα σεξουαλικά εγκλήματα των εκπρόσωπων της Παπικής Εκκλησίας, είναι και θεατρινίστικη, γιατί όχι μόνο δεν τους ξηλώσανε (όπως έπρεπε και μάλιστα εγκαίρως), αλλά τους ανεχόντουσαν τόσα χρόνια και τους ανέχεσθε, ακόμη μέχρι σήμερα, Πάπα Βενέδικτε ατιμώρητους!!!

ΙΙΙ) Εγώ, με τα λίγα πράγματα που γνωρίζω, περί τα εκκλησιαστικά ζητήματα, τολμάω να ισχυρισθώ ότι και ο διχασμός, που έγινε στους κόλπους της χριστιανικής εκκλησίας, το έτος 1204, οφείλεται αποκλειστικά στον παπικό ολοκληρωτισμό και την αρχομανία τους, να είναι πάντοτε πρώτοι και εξουσιαστές των.

Και όχι μόνο ο διχασμός και η διάσπαση της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά και η αιτία της μη ενώσεως με την Ενιαίαν και Αποστολικήν Εκκλησίαν του Χριστού, είναι ο Παπισμός, στο σύνολό του, όπως έγραψε για τους λόγους αυτούς ο πολυγραφώτατος και σύγχρονος Μεγάλος Άγιος της Χριστιανικής μας Εκκλησίας, ο Άγιος Νεκτάριος, στο μνημειώδες και περισπούδαστον Βιβλίο του (σε 2 τόμους Α και Β), με τον τίτλον «Τα αίτια της διάσπασης της Χριστιανικής Εκκλησίας και οι λόγοι διαιωνίσεώς της μέχρι σήμερα». Το σπουδαιότατο, αυτό σύγγραμμά του, γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το έτος 1911 από το τυπογραφείο Π. Λεώνη, των Αθηνών.

ΙV) Ένας, ακόμη, Μεγάλος Άγιος της Χριστιανικής μας Εκκλησίας που ασχολήθηκε με τον Διχασμό είναι ο Μέγας Φώτιος, που αμύνθηκε σθεναρά για τα πρωτεία του Πάπα, με τα σπουδαία και ανυπέρβλητα σε θεολογικό βάθος και αξία, πολλά συγγράμματά του και μάλιστα, πριν ακόμη γίνει η διάσπαση της Εκκλησίας (1204), όταν ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τον 9ον αιώνα μ.Χ.

Βλέπετε, με το διορατικό του χάρισμα, αλλά και τον γενναίο και Ορθόδοξον χαρακτήρα του και την πολυμάθεια και μεγαλοφυΐα του, διέβλεπε την προσπάθεια των «Δυτικών» Χριστιανών, να εκκοσμικεύσουν την Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και Μεγάλοι Πατέρες, της Ορθοδοξίας. Αρκετά επιχειρήματά του, επαναφέρει και μνημονεύει και ο Άγιος Νεκτάριος, στα βιβλία που προανέφερα.

Το όνειδος, όμως, και η μαύρη σελίδα της Χριστιανικής Εκκλησίας, σε ολόκληρη την δισχιλιετή πορεία της μέσα στον κόσμο, και η αιώνια και διαχρονική πληγή να κατηγορηθεί η Εκκλησία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού από της ιδρύσεώς της από τον Ιησού, ήταν και παραμένει η χρονική περίοδός των 200, περίπου χρόνων, που κράτησαν οι οκτώ (8) Σταυροφορίες των «Ευρωπαίων Χριστιανών», που άρχισαν το έτος 1096 μ.Χ. και κράτησαν μέχρι και το έτος 1270 μ.Χ.

Οι καταδρομικές επιδρομές των σταυροφόρων, είχαν σαν σκοπό (δήθεν) την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους, αλλά στην πραγματικότητα επιδίωξή τους ήταν η κατάληψη και υποταγή στον Πάπα της Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού και με άλλα λόγια, η κατάφωρη και ωμή υποταγή της Ορθοδοξίας στον παπικό Ολοκληρωτισμό της Δύσης.

Οι σταυροφορίες ουσιαστικά υπήρξαν όλες κατακτητικές και πολύνεκρες εκστρατείες, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, ενώ στις τάξεις των σταυροφόρων ευρωπαίων κληρικών, που υπηρετούσαν τα κατακτητικά σχέδια του εκάστοτε Πάπα βασανιστή, κατά μεγάλο μέρος τους, αποτελούνταν από τυχοδιωκτικά και εγκληματικά στοιχεία του υποκόσμου.

Οι σταυροφόροι κατέλαβαν πολλά παλαιστινιακά κράτη, καθώς και την Ιερουσαλήμ (2 φορές) και επεδόθησαν μετά σε πλιάτσικο και λεηλασίες και μεγάλες καταστροφές «της χριστιανικής» (δήθεν) Δύσης, κατά των «απίστων» της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού!!!

Από τότε, έως σήμερα, η προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του εκάστοτε Πάπα και Αρχηγού της, πάντοτε, ήταν καμουφλαρισμένη με τον μανδύα της ηθικής και ειλικρινούς επιδίωξης της Ένωσης των Δύο Εκκλησιών, αλλά στην πραγματικότητα, όμως, κρυβόταν και κρύβεται ο δόλιος και ύπουλος σκοπός της υποταγής της Ανατολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού (που είναι η μόνη και αληθής και γνήσια έκφραση της επιθυμίας, του Ιδρυτού της Ιησού Χριστού για «μίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν «Εκκλησίαν»), στην Παπική Δικτατορία.

V) Βεβαίως, το ζήτημα τούτο της διάσπασης της Χριστιανικής Εκκλησίας (λέω για διάσπαση, γιατί έτσι αποκαλείται επιπόλαια και δόλια, όπως πιστεύω, αφού αποκλειστικά υπαίτια, είναι η Παπική Εκκλησία, που διέρρηξε την Ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού), δεν εξαντλείται με μια απλή θεώρηση και περίληψη της διαφοράς που προέκυψε.

Ούτε ασφαλώς, είχα και δεν έχω, βεβαίως, την αξίωση ούτε, όμως και την ικανότητα, να αναφερθώ λεπτομερέστερα στα επιμέρους δογματικά ζητήματα του διχασμού της Εκκλησίας του Χριστού μας, αφού ούτε ειδικός Θεολόγος είμαι, ούτε, άλλωστε, μπορούσα να προσθέσω το ελάχιστον, στα σοφά και αδιάσειστα επιχειρήματα που ανέπτυξαν οι Μεγάλοι Άγιοι και Φωτισμένοι Πατέρες της Ορθοδοξίας μας (παλαιοί και νέοι), αυτά τα μεγαλοφυή μυαλά της Οικουμένης, που κατετρόπωσαν τους Παπικούς και δόλιους αιρετικούς και νοθευτές της Πίστεώς μας, με την φωτισμένη διάνοιά τους, τις αστείρευτες πηγές των γνώσεών τους και την χάρη του Αγίου Πνεύματος που εκοσμούντο.

VI) Μεταξύ των σπουδαίων και διαπρεπών νεωτέρων συγχρόνων Θεολόγων του προηγούμενου αιώνα μας, θεωρώ τιμή και ευλογία μου, να αναφέρω Δύο κατ’ εξοχήν διακεκριμένους Νέους Πατέρας της Ορθόδοξης του Χριστού Εκκλησίας, τους οποίους εγνώρισα και προσωπικά, στα χρόνια της φοιτητικής μου ηλικίας.

Πρόκειται για τους αειμνήστους, πατέρας: Αυγουστίνον Καντιώτη, πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης και τον Πατέρα Χριστοφόρον Καλύβα, Αρχιμανδρίτη της Ιεράς Μητρόπολής μας, στην Χαλκίδα, οι οποίοι με το απαράμιλλο αγωνιστικό τους πνεύμα, την ρητορική τους δινότητα και γλαφυρότητα, συνήρπαζαν τα πυκνά ακροατήριά τους, αλλά και με την πολυμάθεια και ευρυμάθειά τους, εκήρυξαν θαρραλέα τον λόγο του Θεού και ενθουσίαζαν τα πλήθη των χιλιάδων πιστών που εγέμιζαν τους ιερούς Ναούς για να τους ακούσουν.

Παράλληλα με την σωρεία των δεκάδων περιφήμων συγγραμμάτων τους, καταπολέμησαν τους αντιφρονούντας πολέμιους της Εκκλησίας μας (αιρετικούς και μη), διαδίδοντας την Χριστιανική και Ορθόδοξη Αλήθειαν του Ευαγγελίου του Χριστού μας και πολεμώντας με την Ρομφαία του Πνεύματός τους και την φωτισμένη διάνοιά τους, τα σκοτάδια της αθεΐας, της μασονίας και του χιλιασμού.

Δεν τους φόβισαν οι απειλές και οι φοβέρες των πάσης φύσεως και μορφής σκοταδιστών και αντιμετώπισαν με γενναιότητα και τόλμη τους ποικοιλόμορφους εχθρούς της Πίστεώς μας (φανερούς και αφανείς), όπως, φυσικά, και τους ισχυρούς της εκάστοτε Κρατικής Εξουσίας, με την παραπομπή τους τακτικά στα Δικαστήρια.

VIΙ) Καυχάται και αυτοδιαφημίζεται η Παπική Εκκλησία για την αγάπη της και την -τάχα μου- αδελφοσύνη και αλληλεγγύη στον συνάνθρωπό τους. Εμένα μου δόθηκε η ευκαιρία, αλλά και η πικρή μου εμπειρία, που απέκτησα από «το είδος της αγάπης», με το οποίο εμφορείται η ψυχή τους και πως αντιλαμβάνονται οι παπικοί και πώς εκδηλώνουν αυτήν την ψεύτικη και δόλια αγάπη τους, την οποίαν, μάλιστα, πολυδιαφημίζουν με τυμπανοκρουσίες σε όλα τα Μ.Μ.Ε.

Σ’ ένα προσκυνηματικό ταξίδι μου στους Αγίους Τόπους, το θέρος του έτους 2009, όταν μαζί με άλλους 100 συμπροσκυνητές μου και με πρωτοβουλία του Γυναικείου Ησυχαστηρίου της Αδελφότητας της Ι. Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, στα Σκούρτα, μαζί με τον αείμνηστο Γέροντα της Μονής π. Πολύκαρπο, Επίσκοπο Τανάγρας και άλλες Μοναχές και ιερείς, πήγαμε για ένα ευλαβικό προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα, το μέρος όπου συναντάς τον Θεό και «ένθα έστησαν οι πόδες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού», όπως χαρακτηριστικά μας ετόνισε ο εκεί Πατριάρχης Ιεροσολύμων, κατά το καλωσόρισμά μας, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή.

Όπως είναι γνωστό, ο χώρος του Μεγαλοπρεπούς Ναού της Αναστάσεως του Σωτήριος μας, όπου βρίσκεται και ο ζωοποιός και ζωοδόχος Τάφος του Ιησού Χριστού, έχει κατατμηθεί (διαιρεθεί) σε 3 μέρη, εκ των οποίων το ένα ανήκει στους Ορθοδόξους Χριστιανούς, το έτερον στους Παπικούς (Ρωμαιοκαθολικούς) και το τρίτον στους Κόπτες Χριστιανούς.

Αμέσως, λοιπόν, σαν φθάσαμε στην Ιερή πόλη των Ιεροσολύμων και αφού αφήσαμε στο ξενοδοχείο που ήταν κοντά στον Πανάγιο Τάφο τα πράγματά μας, με την προτροπή του αειμνήστου Γέροντα π. Πολυκάρπου, αλλά και την ομόθυμη συναίνεση και επιθυμία όλων μας, πήγαμε στον Ι. Ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος και κάναμε ένα ευλαβικό και συγκλονιστικό προσκύνημα στον Πανάγιο Τάφο.

Εγώ, με μερικούς άλλους συμπροσκυνητές, ανεβήκαμε την εσωτερική κλίμακα του Ναού, για να προσκυνήσωμεν τον ιερόν Βράχο του σταυρικού Γολγοθά του Χριστού μας. Εκεί, όμως, συναντήσαμε ένα απροσπέλαστο ανθρώπινο τοίχος, όπου άλλοι προσκυνητές, έχοντας σχηματίσει μία «αλυσίδα», δεν μας επέτρεψαν να προσκυνήσωμεν τον Γολγοθά του Ιησού.

Προσπαθήσαμεν πολλές φορές να διασπάσωμεν την ανθρώπινη αλυσίδα, μάταια όμως. Τελικά, ένας Αγιοταφίτης Μοναχός, που τον είχαν τοποθετήσει εκεί σαν φύλακα, μας είπεν ότι «αυτή την στιγμή προσκυνάει ένα γκρουπ Καθολικών και δεν επιτρέπουν σε κανένα άλλον Χριστιανόν ή και αλλόθρησκον ή αλλόδοξον προσκυνητή να προσκυνήσει, μέχρι να τελειώσει η ομαδική τους χορωδιακή και θορυβώδης πολύ, -ψαλμωδία- που έκαναν όλοι, τους».

Ειλικρινά, εντυπωσιάστηκα από αυτήν την αστυνομοκρατικήν αντίληψη μιας μερίδας «Χριστιανών» της Παπικής Εκκλησίας. Δηλαδή, σκέφθηκα αμέσως, γιατί, άρραγες, αυτή η ξέχωρη προσκύνησή τους, σε ένα ιερό και παγκόσμιο θρησκευτικό σύμβολο, που μαγνητίζει και συγκινεί όλον τον κόσμο, ανεξάρτητα, θρησκείας, γλώσσας, φυλής, χρώματος, φύλου κ.λπ.

Άρραγες, τί φοβήθηκαν, μήπως μολυνθεί η «πίστη τους», από ένα άλλον προσκυνητήν!!!! Πού είναι η αγάπη που κήρυξεν ο Χριστός, προς όλους τους ανθρώπους, χωρίς όρια, διακρίσεις και περιορισμούς; Πού είναι η σταυρική αγάπη του Κυρίου μας, που συγχώρεσε και τους σταυρωτές του; Αγάπη, πλέρια και προσφορά θυσίας, που να μην γνωρίζει ο ευεργετούμενος τον ευεργετούντα, ο ελεηθείς τον ελεήμονα, χωρίς διακρίσεις και τυμπανοκρουσίες, χωρίς δημοσιότητα, φράγματα και, αποκλεισμούς, αλλά φανερά και αδιάκριτα προς όλους.

Ο διαχωρισμός των δικών μας από τους δικούς σας, η συνοριακή γραμμή των ημετέρων από τους άλλους, είναι φαρισαϊκή υποκρισία, αλαζονεία και υπερηφάνεια, στον υπολογισμό της αγάπης και φιλανθρωπίας, της ψεύτικης από την αληθινή, για «το θεαθήναι τοις ανθρώποις», που καυτηρίασε ο Κύριός μας, ως αποκρουστική και χυδαία φαρισαϊκή συμπεριφορά.

Κάπως, έτσι, λοιπόν, παρομοιάζω και την «ξέχωρη προσκύνηση», των συγχρόνων φαρισαίων και υποκριτών της Παπικής Εκκλησίας. Θα μου πείτε, από μόνο του αυτό το γεγονός, εξάγεις τα συμπεράσματά σου; Όχι, αλλά αποδεικνύει ξεκάθαρα το ψέμα, από την αλήθεια, την υποκρισία από την ειλικρίνεια, το σκοτάδι της μνησικακίας, από το φως της μακρόθυμης και συγχωρητικής ψυχής.

Ας παραθέσω, όμως, και την άλλην μου εμπειρία, που απεκόμισα από το προσκύνημά μου τούτο στην Αγίαν Πόλη. Την επομένη ημέρα της παραμονής μας στην Ιερουσαλήμ, μετά από επικοινωνία που είχε ο π. Πολύκαρπος, με τον Αρχιμανδρίτη και υπεύθυνο των ιερών προσκυνημάτων της Αρχιεπισκοπής, πήγαμε να λειτουργηθούμε στο Τριαντάριο Όρος.

Μεσούσης, όμως, της θείας Λειτουργίας εκεί, τηλεφώνησαν από την Αρχιεπισκοπή Ιεροσολύμων, να επισπεύσωμεν, την Λειτουργία, διότι ζήτησαν οι Παπικοί εκδρομείς να έλθουν και αυτοί για προσκύνημα στο Τριαντάριο και τους εμπόδιζε η παρουσία η δική μας στο ιερό τούτο προσκύνημα, μη τυχόν και συμπέσει το προσκύνημά τους με το δικό μας προσκύνημα και «μολυνθούν», οι «καθαροί και αμόλυντοι» Παπικοί από εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς!!!

Φυσικά, επισπεύσαμεν την Θεία Λειτουργία και με την αποχώρησή μας, είδαμε το Ρωμαιοκαθολικό γκρουπ, να περιμένει στην είσοδο του Προσκυνήματος, ιστάμενοι ο ένας δίπλα στον άλλον, σε μια μεγάλη σειρά 100 μέτρων, περίπου, έχοντας γυρισμένη την πλάτη τους και τα νώτα τους προς εμάς, που κατεβαίναμε το μονοπάτι, μήπως και διασταυρωθούμε μαζί τους, και μας χαιρετίσουν!!!

Ώστε να «βλέπουν», τα βράχια και το χωμάτινο έρεισμα του μονοπατιού, ενώ τα χέρια τους ήσαν ψηλά ακουμπώντας και αυτά στα βράχια, του χώρου, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποστροφή τους, προς εμάς τους «αμαρτωλούς», που δεν ήθελαν, ούτε να ατενίσουν τα πρόσωπά μας, στην διασταύρωση και συνάντηση μαζί τους!!!

Έκτοτε, βεβαίως, δεν συνάντησα, ξανά ανθρώπους της Παπικής Εκκλησίας, ούτε, φυσικά, και το επεζήτησα, για να μην κολάζεται η ψυχή μου. Εύχομαι, ολόψυχα, ο Θεός να συγχωρέσει την ψυχή τους και να τους απαλλάξει από τον εωσφορικό εγωισμό και την υποκρισία, για το καλό, ασφαλώς, της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Θεού, ώστε, κάποια στιγμή να επιτευχθεί ξανά η ενότητα και αγιότητά της, προς δόξαν του Θεού.

VΙII) Τελειώνοντας τούτο το μικρό αφιέρωμά μου, για τον Παπικό Ολοκληρωτισμό και την προαιώνια και δόλια προσπάθεια όλων των εκπροσώπων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, από τον Πάπα, μέχρι και του τελευταίου ιερέα της και αφού επισημάνω για ακόμη μια φορά την πεποίθησή μου, για την κακότητα των προθέσεών τους και τις μηχανογραφίες, ραδιουργίες και ίντριγκες, που μετέρχονται για την δήθεν ενότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας μας, (ενώ η επιδίωξή τους ήταν και είναι πάντοτε η υποταγή της Ορθοδοξίας στις κατακτητικές και σκοτεινές ορέξεις της Ηγεσίας του), ας προσθέσω και τούτο, που θεωρώ κάλεσμα της ψυχής μου.

Ανωτέρω, αναφέρθηκα σε Παλαιούς και Νέους Πεφωτισμένους Πατέρας της Ορθοδοξίας, οι οποίοι με τα Θεόσοφα και Θεόπνευστα κηρύγματά τους και τα μνημειώδη συγγράμματά τους, αντιμετώπισαν γενναία την ύπουλη προσπάθεια της Παπικής Εκκλησίας, να υποτάξει την Ορθοδοξία μας. Θα ήταν, όμως, μεγάλη μου παράλειψη και ασυγχώρητο λάθος μου, να μην αναφέρω και τον κορυφαίο, Μέγα Διδάσκαλο και ανίκητο πρόμαχο της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, τον εν αγίοις Πατέρα ημών Μάρκον τον Ευγενικόν, Αρχιεπίσκοπον του περιόπτου θρόνου της Μητροπόλεως των Εφεσίων.

Η εκλογή του στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, πανηγυρίστηκε από κλήρο και λαό, ομόθυμα, το έτος 1436 μ.Χ. Τότε, λοιπόν, ο Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Ιωάννης ο Παλαιολόγος, μπροστά στον Τουρκικό κίνδυνο που διεγράφετο για το Βυζάντιο, και με την ιδέα ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει ο Πάπας, με την επίμονη προτροπή του, έστειλε τον άγιο Μάρκο, στη Φλωρεντία, όπου είχε συγκροτηθεί δόλια, η λατινική Σύνοδος των χωρισμένων Δύο (2) Εκκλησιών, για να συζητήσουν, δήθεν, για την ένωση των 2 Εκκλησιών, με την πρωτοβουλία του Πάπα.

Στην «ύπουλη και δόλια, αυτή Σύνοδο», είχαν προσκληθεί και έλαβαν μέρος και πολλοί άλλοι Αρχιερείς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το έτος 1439 μ.Χ., οι οποίοι -δυστυχώς- υπέγραψαν όλοι τους, εκτός των άλλων διαφορών τους και το «Πρωτείον» του Πάπα. Στην ψευτοσύνοδο αυτή, έλαμψε, κυριολεκτικά, το άστρο του αγίου Μάρκου, του Ευγενικού, και βρόντηξε και κατέπληξεν τους πάντες, με τα ακλόνητα επιχειρήματά του, κατοτροπώνοντας και κονιορτοποιώντας, τους εκπροσώπους της Δυτικής Εκκλησίας, και τα έωλα επιχειρήματά τους και ήταν ο μόνος που δεν υπέγραψε τον βλάσφημο και επαίσχυντο Όρον, εκείνης της ψευτοσυνόδου.

Μάλιστα, στην πιο κρίσιμη εκείνη στιγμή, της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ιστορίας, σηκώνει το πνευματικό ανάστημα, ο γενναίος αυτός Ορθόδοξος Αρχιερέας της Εκκλησίας μας, ο άγιος Μάρκος και λέει: «Όχι. Καλύτερα σκλαβωμένα σώματα στους Τούρκους, παρά σκλαβωμένο πνεύμα στον αιρετικό Πάπα».

Φανερά ενοχλημένος, εξ αιτίας αυτής της σθεναράς και μαχητικής στάσεως του Αγίου Μάρκου, ο Πάπας, σαν έμαθε την γενναία απάντησή του Αγίου Μάρκου, έμεινε αρχικά άναυδος και κεραυνοβολημένος, γιατί ίσως να μην περίμενε αυτή την εξέλιξη του αποτελέσματος, της ψευτοσυνόδου του, και αμέσως μετά, εκραύγασεν λυσσασμένα, την παροιμιώδη φράση, που κράτησε η Ιστορία, στο πέρασμα των αιώνων: «Μάρκος ουχ υπέγραψε, λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν», δηλαδή, ο Μάρκος δεν υπέγραψε, λοιπόν δεν κάναμε τίποτα.

Από τότε, η αγία του Χριστού Εκκλησία, τιμά ανέκαθεν αυτόν τον μεγάλο άνδρα, που κράτησε ψηλά την σημαία της Ορθοδοξίας, σαν μέγα ευεργέτη, διδάσκαλο και μοναδικό υπερασπιστή και ανίκητο πρωταθλητή της Αποστολικής Ομολογίας, για να διδάξει σε όλους μας, πως την Ορθόδοξη Παράδοσή μας, δεν πρέπει να συμβιβάζουμε και να προδίδουμε, χάριν εφήμερων και ιδιοτελών σκοπών. (Σημ. αποσπασματικές πληροφορίες έλαβα, από τα συναξάρια των Αγίων, του Εκδοτικού Οίκου «Αστήρ» Αλ. και Ε. Παπαδημητρίου και των εκδόσεων Χ.Δ. Τσολακίδη, των Αθηνών).

Συμπέρασμα: Είναι αλήθεια, ότι καταπιάστηκα, με ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, των σχέσεων των 2 Εκκλησιών του Χριστού, της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής και Παπικής Εκκλησίας.

Ούτε τον πολύξερο θέλω να κάνω, ή τον -κατά το κοινώς λεγόμενο-«ξερόλα», ούτε και τον Θεολόγον-Επιστήμονα- αφού δεν σπούδασα Θεολογίαν, αλλά μόνο νομικά        -πιστεύω- ότι έμαθα.

Όμως, το ζήτημα που καταπιάνομαι, νομίζω, δεν είναι καν επιστημονικό-θεολογικό- αλλά αφορά την πίστη του ανθρώπου στον Θεό και η πίστη αυτή είναι το καθημερινό μας βίωμα, με την προσευχή και την συμμετοχή μας, κυρίως στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.

Να είμαστε προετοιμασμένοι κατάλληλα για το Άγιον και Ιερόν Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να εισχωρήσει στις καρδιές μας, και να φωτίσει τις ψυχές μας, το Ουράνιο και ιλαρό φως, το φως της αλήθειας, που μας έφερε ο Χριστός μας και το οποίο μπορεί να αισθανθεί «καρδία καθαρά, συντετριμμένη και τεταπεινωμένη», κατά τον Θείον και Ιερόν Ψαλμωδόν. [Ψαλμός 50 (V)].

Και καθώς λέγει στην Αγία Γραφή, ο Κύριός μας, «Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός. Αν, λοιπόν, ο οφθαλμός σου είναι απλός, όλο το σώμα σου είναι φωτεινό. Κι αν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, όλο το σώμα σου είναι σκοτεινό».

Και γράφει ο Κορυφαίος Λογοτέχνης, συγγραφέας και Αγιογράφος της Εκκλησίας μας, Φώτης Κόντογλου: «ο απλός οφθαλμός είναι η Ορθοδοξία, και ο πονηρός είναι η Δύση». (Φ. Κόντογλου, Ευλογημένο Καταφύγιο).

Πάντως, αν θέλω να κατασταλάξω, την σκέψη μου κάπου για να μείνει, η ουσία της διαφοράς μας από την Παπική Εκκλησία, επιγραμματικά θέλω να επισημάνω την απλότητα και το απονήρευτο πνεύμα της Ορθοδοξίας, γενικά, με την δολιότητα, και κακότητα που διαχέεται μέσα στους κόλπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ανέκαθεν.

Επιστροφή