Ο Κώστας ήθελε να γίνει κομμωτής και πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε τα μαθήματα σε Σχολή Κομμωτικής, αλλά ανάλογη δουλειά σε κομμωτήριο δε βρήκε ποτέ. Είδε και αποείδε, αποφάσισε να εργαστεί στην επιχείρηση της μητέρας του.
Έτσι βρέθηκε να πουλάει παπούτσια, ως απλός υπάλληλος, με την προοπτική να μάθει τη δουλειά και να διαδεχτεί κάποτε την μητέρα του στην διεύθυνση του μαγαζιού. Πάλι καλά να λέει, που υπάρχει τουλάχιστον αυτή η προοπτική.
Χιλιάδες άλλοι νέοι, δεν βρίσκουν εργασία πουθενά και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό ή ζουν εξαθλιωμένοι στην Ελλάδα, ελπίζοντας σε ...θαύμα, για να αποκατασταθούν επαγγελματικά.