Ξύπνησε μνήμες και έφερε δάκρυα στα μάτια η εκδήλωση της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιερής Μητρόπολης Χαλκίδος, που ήταν αφιερωμένη στην Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, με αφορμή την συμπλήρωση 560 ετών από την αποφράδα εκείνη ημέρα (29 Μαΐου 1453).

Η αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου της Περιφερειακής Ενότητος Ευβοίας στη Χαλκίδα, γέμισε ασφυκτικά. Οι παριστάμενοι άκουσαν την πρωτοεμφανιζόμενη Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής, υπό την  διεύθυνση του καθηγητή και πρωτοψάλτη Θεοδώρου Κοκκορίκου.

Η Χορωδία απέδωσε Θρήνους της Αλώσεως, από την δημοτική μουσική μας παράδοση, με τη συνοδεία της Ορχήστρας Παραδοσιακών Οργάνων, την οποία αποτελούσαν οι Ανδρέας Σκάνδαλος στο Κανονάκι, Διονύσιος Θεοδόσης στο Κλαρίνο, Κωνσταντίνος Κίκκιλης στο Βιολί, Ηλίας Μαυρίκης στο Λαούτο και Μιχαήλ Μπακάλης στα Κρουστά.

Το Πρόγραμμα της Εκδήλωσης περιλάμβανε ομιλία του αντιστράτηγου ε.α. Ιωάννη Βερβενιώτη, με θέμα " Ο Απόηχος της Αλώσεως στην ελληνική λαϊκή ψυχή", όπως διαδόθηκε μέσα από τούς θρήνους και τα ποιήματα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης.

Τα ποιήματα απέδωσαν η Χορωδία, οι σολίστ Δήμος Τσίμπος, Γεώργιος Καραγκούνης και Κωνσταντίνος Χριστογεώργος, ο αφηγητής Ευάγγελος Στάμου, οι απαγγελίες της  Κυριακής Παπαγρηγορίου και του μαθητή Γεωργίου Κουλοχέρη.

Παράλληλα, με την ευθύνη της Χριστίνας Βερβενιώτη, προβάλλονταν εικόνες, φωτογραφίες και χάρτες με θέμα την Άλωση, καθώς και τα λόγια των ποιημάτων και των τραγουδιών, υποβοηθητικά για τους παρισταμένους, ώστε να μπουν στο «πνεύμα» της Εκδήλωσης.

Συγκινητικός ήταν και οι χαιρετισμός του αρχιμανδρίτη Φιλόθεου Θεοχάρη, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε: «...δεν υπάρχει άνθρωπος, που να ʽχει ταξιδέψει στην Πόλη και να μην έχει νιώσει αυτό το συναίσθημα, που τόσο παραστατικά περιγράφει σʼ ένα τραγούδι του ο Αλκίνοος Ιωαννίδης: 

«η Πόλη μια παλιά αγαπημένη, που συναντάς σε ξένη αγκαλιά...». Η ιστορία της Πόλης, μας πονά σαν ένα χαμένο έρωτα και γιʼ αυτό είναι γραμμένη με οδύνη και συναισθηματική ένταση, φωτισμένη, όμως, με αγιοκέρια, αρωματισμένη από καθαρό μοσχολίβανο και πλημμυρισμένη από τα χρώματα, άλλοτε της άνοιξης κιʼ άλλοτε του βαρύ χειμώνα, ίδια με την ψυχική διάθεση που ο ανεκπλήρωτος έρωτας σου προξενεί...».