Απόψεις

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ: Ο Επίσκοπος που σκλάβωσε τις καρδιές μας

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ: Ο Επίσκοπος που σκλάβωσε τις καρδιές μας
13 Φεβρουαρίου 2021, 10:48
Ένα σύντομο οδοιπορικό, μιας αγιασμένης ψυχής, τόσο συγχωρητικής, αλλά και μιας ζωής, τόσο μαρτυρικής.

* Γράφει ο δικηγόρος Κώστας Κεμίδης

  Α) Αναμνήσεις μου από την γνωριμία μαζί του.

1) Αν και έχουν περάσει 46 χρόνια από την μακαρία κοίμησή του, εν τούτοις η μνήμη του, παραμένει νωπή και ζωντανή, λες και έχουν περάσει μόνο λίγες ημέρες.

Συμβαίνει τούτο με τους Ανθρώπους του Θεού, γιατί ο χρόνος δεν μετράει ημερολογιακά, ούτε και το πέρασμά του εξαφανίζει την ψυχή του Ανθρώπου.

Μεγαλωμένος μέσα σε οικογένεια που περίσσευε η αγάπη του Θεού, με ευλαβέστατους γονείς από μικρή ηλικία άκουγε άσματα εκκλησιαστικά, τόσο στο ιδιωτικό εκκλησάκι που είχαν ανεγείρει οι γονείς του στην κατοικία τους, όσο και στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Τήνου, που καθημερινά προσήρχετο να προσευχηθεί.

Διεκρίνετο για την εξυπνάδα του, την φιλομάθειά του, την ασκητικότητα του βίου του, την φιλομόναχη διάθεσή του και τη μεγάλη του και ανυπόκριτη αγάπη για τους συνανθρώπους του.

2) Ο Νικόλαος, σε σκλάβωνε με την Αγγελική μορφή του προσώπου του, τα μεγάλα, εκφραστικά και λαμπερά του μάτια,  που αντανακλούσαν την αγνότητα του Παραδείσου και την απλότητα και ταπεινότητα του χαρακτήρα του. Από μικρός είχε δείξει την ιδιαίτερη κλίση του προς την ζωή της Εκκλησίας και με ανυπομονησία περίμενε την στιγμή, που θα τον καλούσε η Επίσημη Εκκλησία να επανδρώσει τις τάξεις της, και να φορέσει το ένδυμα του «χαροποιού» πένθους της.

Ο πόθος του αυτός πραγματοποιήθηκε το έτος 1962, ότε εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε στη συνέχεια Διάκονος, την Κυριακή των Βαΐων, στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στην Αγ. Παρασκευή Αττικής, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Πατάρων Μελέτιο.

Από τότε (1962), μέχρι και την μακαρία Κοίμησή του (1975), διακονούσε τον Θεό, και τους συνανθρώπους του (Κλήρο και λαό), με συνεχή, άγρυπνη και έμπονη προσευχή, εκδαπανώντας και την τελευταία ικμάδα των σωματικών του δυνάμεων και αντοχών του, μέσα από την διαρκή προσφορά της Θείας Ευχαριστίας.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσε ο λαός του Θεού να τον χαρεί για πολύ καιρό, αφού ο Πανάγαθος Κύριος τον πήρε γρήγορα κοντά Του, για να τελεί το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μαζί Του, μιας και ήταν προορισμένος από παιδί για τα Ουράνια Σκηνώματα.

3) Είχα την ευλογημένη συγκυρία να γνωρίσω και να συνεργασθώ με τον Νικόλαο, όταν ήταν στην Χαλκίδα Μητροπολίτης (1968 - 1974).

Η ομιλία του, το γλαφυρό του κήρυγμα, σπάνια ξεπερνούσε τα 10΄ (πολλές φορές και λιγότερο από 10 λεπτά). Πραγματικά ομιλία - προσευχή - σε απόλυτη σύμπνοια και συμμετοχή του Ποιμενάρχη με το ποίμνιό του, μοιράζοντας απλόχερα σ’ όλους μας, τον ίδιο τον Χριστό, που ζούσε μέσα του.

Αλήθεια, πως μπορεί να ξεχάσει εύκολα ο κάθε Χαλκιδέος πολίτης, τον απλά ντυμένο ρασοφόρο κληρικό, με τον Αγιορείτικο, Καλογερικό σκούφο του, να διέρχεται καθημερινά τις οδούς της Χαλκίδας, κατερχόμενος από τον λόφο του Καράμπαμπα, και να καλημερίζει, όχι μόνο τους διαβάτες που συναντούσε στον δρόμο του, αλλά και τους εμπόρους και επαγγελματίες, εισερχόμενος στα μαγαζιά τους, να τους χαιρετίσει και να τους ευλογήσει.

Το καλοκαίρι του έτους 1971 του ζητήσαμε να ευλογήσει τον γάμο μας, και αποδέχτηκε την πρόσκλησή μας με μεγάλη και ανυπόκριτη χαρά.

4) Είναι, αλήθεια, ότι η επισκοποίηση του Νικολάου δημιούργησε προβλήματα στην τοπική εκκλησία.

Χαρακτηριστικό της έντασης που είχε προκληθεί τότε, μονομερώς, βέβαια, από μερίδα ανθρώπων, που δεν ήθελαν τον Ιεράρχη, (για δικούς τους, προσωπικούς λόγους, που αυτοί γνώριζαν), ήταν και ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα από γνωστή μου Κυρία, Χαλκιδέα (μου απέκρυψε το όνομά της, αλλά ανεγνώρισα εγώ τη φωνή της) και προφανώς οργισμένη, εξεστόμισε μια φράση για τον Νικόλαο, γεμάτη μίσος και κακία. Έκλεισε το τηλέφωνο, πριν της απαντήσω.

Η Κυρία αυτή (κατά τα άλλα), ήταν πολύ «θρησκευόμενη» και τακτικότατη στην Εκκλησία του Αγ. Δημητρίου, όπου εκκλησιάζομαι και εγώ. Είχα, τότε, γράψει (μετά την κοίμησή του Ιεράρχη μας) στο «Πανεβοϊκό Βήμα» ένα μικρό κείμενο, με λόγια αγάπης, για τον Μακαριστό Νικόλαο, τον Ανεξίκακο και Ταπεινό Επίσκοπο, που το μόνο του «ελάττωμα», ήταν η μεγάλη, ειλικρινής και ανυπόκριτη αγάπη του προς όλον τον κόσμο ανεξαιρέτως, γιατί έτσι τον είχαν αναθρέψει οι ευσεβείς γονείς του, από μικρό παιδί, «ποτισμένο με το άδολο γάλα της Μεγαλόχαρης». Δυστυχώς, η σκληροκαρδία τους δεν λύγισε, ακόμη και στον θάνατό του. Κρίμα!!!

Το πώς έκρινε, όμως, ο Ευσεβής λαός του Θεού τις πράξεις των Κυβερνώντων, Πραξικοπηματιών (Χούντα Ιωαννίδη), περί απομάκρυνσης και αντικατάστασής του, φάνηκε εναργέστατα από την αυθόρμητη προσέλευση του λαού, για την παρακολούθηση της εξόδιας ακολουθίας και την εκφορά του εκδιωχθέντος Μητροπολίτου.

Τον αείμνηστο Ιεράρχη Νικόλαο, συνόδευσαν από την Χαλκίδα, μέχρι την Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου, στην Άνω Βάθεια, όπου έγινε η ταφή του, κατά τον υπολογισμό των τοπικών Εφημερίδων που κάλυψαν, τότε, το γεγονός (Πανευβοϊκό Βήμα και Ευβοϊκός χρόνος), τουλάχιστον 50.000 λαού, ενώ τα οχήματά τους ήταν τόσα πολλά (που ακολούθησαν την διαδρομή από Χαλκίδα μέχρι την Άνω Βάθεια, 50 χιλιόμετρα, περίπου), που τα πρώτα οχήματα έφθαναν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου και τα τελευταία της πομπής (που ήταν συνεχής και αδιάκοπη) ήταν ακόμη στην Χαλκίδα!!! Ποτέ άλλοτε, δεν είχε συμβεί παρόμοιο γεγονός με αυτό στην πόλη μας, για οποιονδήποτε άνθρωπο, κληρικό ή λαϊκό.

Γιατί το άδικον, δεν ευλογείται και το αισθητήριο του λαού, είναι αλάνθαστο, καταδικάζοντας με την πρωτοφανή και μεγαλειώδη προσέλευσή του, την άδικη εκθρόνισή του.

Β) Μαρτυρίες για τον Μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΕΛΕΝΤΗ

1) Του Αρχιμ. Αμφιλοχίου Διακάκη, Ιεροκήρυκος Ι. Μητροπόλεως                  Καρυστίας και Σκύρου.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος, ήταν Πραγματικό κόσμημα της Εκκλησίας.

Τον γνώρισα για πρώτη φορά όταν πήγα τελειόφοιτος της εκκλησιαστικής σχολής Πάτμου, περίπου, δέκα ημέρες από την ενθρόνισή του, στο γραφείο του στη Μητρόπολη, για να τον συγχαρώ και να πάρω την ευχή του. Καθώς έμπαινα, του έκανα μετάνοια, για να του φιλήσω το χέρι. Η απάντησή του, αφού σηκώθηκε όρθιος, ήταν «όχι παιδί μου δεν χρειάζονται μετάνοιες. Όλοι οι άνθρωποι του Θεού είμεθα». Και αμέσως πρόσθεσε: «Πρόσεξε, αδελφέ μου, τον άνθρακα του Ησαΐα που έθεσε ο Θεός μέσα σου, μη σβήσει. Πρόσεξέ τον καλά». Έμεινα βουβός και τον κοίταζα. Τότε με αγκάλιασε και με φίλησε.

Από τον μισθό του, μόλις τον έπαιρνε, εκάλει τον ταμία της Μητροπόλεως και του παρέδιδε τα μερίδια που αναλογούσαν για το Ορφανοτροφείο, το Φιλόπτωχο, τις Κατασκηνώσεις, τα Μοναστήρια τα πτωχά και κρατούσε ένα πολύ μικρό ποσό, που δεν ήτο αρκετό όχι για το μήνα, αλλά ούτε και για λίγες ημέρες.

Γι’ αυτό, έφτασε και τα παπούτσια του ακόμα, να είναι τρύπια και όταν γονάτιζε στο «Σε υμνούμεν», καθώς τα βλέπαμε εμείς οι διάκονοι, τα σκεπάζαμε με το στιχάριο. Τα μανίκια του εις το αντερί του, όταν έκανε κάποια χειροτονία και πηγαίναμε να τον ντύσουμε, βλέπαμε ότι ήταν λειωμένα στον αγκώνα και εφαίνετο το πουκάμισο.

Υπήρχαν μέρες που κρυφά πεζοπορώντας, πήγαινε στα σπίτια των φτωχών και αρρώστων που είχε πληροφορηθεί την ύπαρξή τους, χωρίς καμμία συνοδεία, για να βοηθήσει ηθικά και οικονομικά. Το απόγευμα των Χριστουγέννων, μετά την πρωινή Θεία Λειτουργία εις ένα από τα απομακρυσμένα χωρία της επαρχίας και μετά τη συμμετοχή στο τραπέζι στις φυλακές Χαλκίδος, που ο ίδιος παρέθετε, ήταν το απόγευμα της φιλανθρωπίας.

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω, ένα γεγονός απίστευτο και όμως πάρα πολύ αληθινό. Ο 26χρονος Φώτης Ανθούλης, από τη Ν. Λάμψακο, έχει καρκίνο εις τα έντερα με πόνους φρικτούς. Ο πόνος του γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, όταν η γυναίκα του, παίρνει το 4χρονο παιδί τους και φεύγει από το σπίτι τους για πάντα.

Μαθαίνει ο Νικόλαος το γεγονός και αρχίζει να τον επισκέπτεται καθημερινά, τον στηρίζει, τον βοηθά, τον ενισχύει και τον ταΐζει. Η παρουσία το Μητροπολίτη είναι παρηγοριά, είναι βάλσαμο στον πόνο του Φώτη. Ο Φώτης ως νέος, έχει όμως τις πεποιθήσεις του. Τον κουβεντιάζει, τον μεταπείθει, τον εξομολογεί και τον κοινωνεί.

Μια μέρα του λέγει ο Φώτης. Σεβασμιώτατε, άμα γίνω καλά, θέλω να μου κάνεις κάτι. Θέλω να γίνω κληρικός. Ο Φώτης όμως, σε λίγο καιρό έφυγε. Το έμαθε ο Νικόλαος, πήγε στην κηδεία του και μίλησε πολύ όμορφα για τον Φώτη. Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, καθιέρωσε τον εσπερινό της συγγνώμης και καλούσε τους πιστούς και όλους τους Ιερείς της Χαλκίδος στο Ναό του Αγ. Νικολάου.

Στο τέλος του Εσπερινού, αφού μιλούσε περί συγχωρητικότητας και συγγνώμης, ζητούσε ο ίδιος πρώτα συγγνώμη. Έκανε μία μεγάλη μετάνοια από την Ωραία Πύλη του Ναού και έλεγε «αδελφοί συγχωρήσατέ με και ο Θεός ας συγχωρήσει εσάς». Δεν ξεχνώ την Κυριακή της Τυρινής του 1972. Είμαι μοναχός και πηγαίνω και εγώ τελευταίος από όλους, να του ζητήσω συγγνώμη. Έφθασα μπροστά του και ξαφνικά κάνει και με μένα μία μετάνοια και αρπάζει το χέρι μου, το φιλεί και λέει, «αδελφέ μου συγχώρεσέ με». Ο Επίσκοπος στο μοναχό! Ο πατέρας στο παιδί του! Αλήθεια πόσοι το κάνουμε;

2) Του Αρχιμανδρίτη Χριστοδούλου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής  Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.

Από τότε που ο μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος έφυγε για την Άνω Ιερουσαλήμ, έχοντας περάσει πολύ γρήγορα στην 25η ώρα, προσφέρει σε μένα - και σε πολλούς άλλους - την παραμυθία της φωτεινής παρουσίας του σε δύσκολες και πικρές ώρες.

Ταξίδεψε αρκετές φορές στο Άγιον Όρος, ως Επίσκοπος, άλλοτε μόνος του, άλλοτε με ιερείς της επαρχίας του. Επισκεπτόταν μονές, σκήτες και κελλιά, πεζοπόρος. Με την ένδυση του απλού μοναχού, καθόταν πίσω, χωρίς συνήθως να αναγνωρίζεται, και στο τέλος της Θείας Λειτουργίας κοινωνούσε στην σειρά με τους άλλους αδελφούς.

Αναζητούσε την επικοινωνία με χαρισματικούς πατέρες, με τους οποίους είχε πολύωρες συζητήσεις, κυρίως όμως με τον γέροντα Παΐσιο, που τότε ακόμη ασκήτευε σε κελλί της μονής Σταυρονικήτα. Μαζί του διατηρούσε συχνά αλληλογραφία, την οποία μου είχε αναθέσει προσωπικά.

Ανεπανάληπτη η παρουσία του, πελώρια η απώλειά του. Για την εκκλησία μας, για όλους μας. Και τώρα και πάντοτε. Ας έχουμε την ευχή του.

Γ) Η αγάπη του για τα Γράμματα και την βιβλιογραφία γενικότερα.

Εγνώριζε ο Νικόλαος την αξία που έχει ο έντυπος λόγος στη διάδοση των αληθειών της πίστεως, γι’ αυτό καθιέρωσε τις εκδόσεις της Ιεράς Μητροπόλεως. Ο ίδιος ήταν συγγραφέας, όχι με την έννοια του προσώπου που ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή, αλλά με την έννοια της παραγωγής κειμένων πνευματικότητος.

Μπορούμε, να τα κατατάξουμε σε 5 κατηγορίες βιβλίων:

Α) Κηρύγματα, Β) Εγκύκλιοι, Γ) Προσευχές, Δ) Εισηγήσεις και Ε) Χρονογραφήματα.

Α΄ Κηρύγματα: Έχουν εκδοθεί σε ένα τόμο 261 σελίδων με τίτλο: «Το φως του προσώπου Του εκζητήσω - Κυριακοδρόμιον, 1974». Υπάρχουν εδώ απλές και όμορφες ομιλίες στα Ευαγγέλια των Κυριακών της χειμερινής κυρίως περιόδου.

Β΄ «Ποιμαντικός διάλογος - Εγκύκλια γράμματα».

Δεν υπάρχει ύφος υπηρεσιακό, κουραστικό, σχολαστικό. Μιλάει ο Πατέρας στα ώριμα παιδιά του. Μιλάει η αγάπη, η αφελότης, η πείρα. Τι χρειάζονται τα στολίδια και οι ρητορισμοί, όταν έχει να πει κάτι η καρδιά;

Γ΄ Προσευχές. Ένα άλλο μαργαριτάρι που βγήκε από τα χέρια του είναι το τευχίδιο «Στιγμές προσευχής». Είναι ατομικές, προσωπικές, ψιθυριστές επικλήσεις στον ουράνιο Πατέρα.

Δ΄ Εισηγήσεις. Στο κεφάλαιο αυτό έχουμε επίσης μερικά κείμενα και άρθρα, που το σπουδαιότερο είναι η μελέτη: «Η ενότης εν τη Εκκλησία και δη μεταξύ των φορέων της εκκλησιαστικής εξουσίας», εισήγησις ενώπιον της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, Νοέμβριος 1972.

Ε΄ Χρονογραφήματα. Διάφορα χαριτωμένα αρθράκια, που έγραφε ανωνύμως πάντοτε στις κυκλαδικές εφημερίδες «Φάρος της Τήνου» και «Κυκλαδικόν Φως». Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι μέσα στις ταπεινές και αγιασμένες ψυχές των μορφών που παρουσίαζε, ξεχύνεται μια σκιαθίτικη χάρι, μια Παπαδιαμαντική, ομορφιά.

Δ) Το πολυσχιδές και τεράστιο Έργο του.

Στα 5 ½ χρόνια της Αρχιερατείας του μακαριστού Ιεράρχη Νικολάου, έγιναν τόσα πολλά έργα, σε όλους τους τομείς, που δεν είχαν γίνει ποτέ, άλλοτε, από της συστάσεως της Ιεράς μας Μητρόπολης, μέχρι και σήμερον. Εδώ, αναφέρω ελάχιστα μόνο, για να μην κουράσω με την απαρίθμησή τους. Στο βιβλίο μου είναι πολύ περισσότερα.

Πρώτο μέτρο που έλαβε, ήταν για τον Επίσκοπο Γρηγόριο.

Τον άφησε να μένει στο Μητροπολιτικό κτίριο και εκείνος ενοικίασε ένα σπίτι για τη διαμονή του. Έσκυψε με υιϊκή αγάπη και περιποιήθηκε τον ασθενή και Γέροντα Επίσκοπο, ενώ απομάκρυνε από κοντά του ανθρώπους, που αποδεδειγμένα υπεξαιρούσαν τα χρήματά του από τον μισθό του.

Δεύτερον. Αρχίζει ιερατικά συνέδρια για να βοηθήσει τους ιερείς στο μεγάλο έργο τους.

Τρίτον. Τον Μάρτιο του 1969, με μερικούς συνεργάτες του επισκέπτεται χώρους της Εκκλησίας, για να δημιουργήσει κατασκηνώσεις για τα παιδιά. Το αυτοκίνητο δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο και ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ λέει «εμπρός, θα πάμε στη Δάφνη Ευβοίας με τα πόδια, μερικά χιλιόμετρα». Εκεί, έγιναν οι πρώτες Κατασκηνώσεις.

Τέταρτο. Μετά την κατασκήνωση, προχωρεί στο κτίσιμο του Ορφανοτροφείου θηλέων, διότι δεν το θεωρούσε σωστό να είναι αγόρια και κορίτσια μαζί όταν μάλιστα είναι ηλικίας από 14-17 ετών. Έτσι, κατασκευάζεται ένα καινούργιο κτίριο, στην Ν. Αρτάκη, όπου μένουν μέσα τα ορφανά κορίτσια της περιφέρειας.

Πέμπτο. Τον ίδιο χρόνο κτίζει το Οικοτροφείο αρρένων στην Αγία Παρασκευή Χαλκίδος, για 60 νέους και από κάτω, στο ισόγειο, μια μεγάλη αίθουσα για να πηγαίνουν να γευματίζουν οι γέροντες.

Έκτο. Ζητεί, με επιμονή, να γραφτεί το κτίριο του Γηροκομείου στην Εκκλησία για να το εξοπλίσει, διότι ήταν άδειο και να τεθεί αμέσως σε λειτουργία. Και αυτό πραγματοποιήθηκε.

Έβδομο. Ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες της Νομαρχίας και παίρνει την άδεια να αποτελειώσει το κτίριο (γιαπί), για να λειτουργήσει το Δημοτικό Σχολείο του Ορφανοτροφείου αρρένων, στην Έξω Παναγίτσα.

Όγδοο. Από την άλλη μέρα, το ενδιαφέρον του στρέφεται στην παραμελημένη Εκκλησία του Ορφανοτροφείου και την κάνει κόσμημα της περιοχής.

Ένατο. Η περιοχή της Παναγίτσας δεν έχει άλλη Εκκλησία. Αποφασίζει να κτισθή μια άλλη Εκκλησία στο κεντρικό δρόμο, στην αρχή της περιοχής της Παναγίτσας. Είναι ο Ι. Ναός Ευβοέων Αγίων.

Δέκατο. Έδωσε εντολή σε μερικούς Προϊσταμένους Ναών, να φροντίσουν να δημιουργηθούν σπίτια Γαλήνης και Κέντρα Νεότητος.

Ενδέκατο. Πάνω από δέκα Εκκλησίες της περιφερείας του χρειάσθηκε να εγκαινιάσει.

Δωδέκατο. Ένας άλλος τομέας πνευματικής προσφοράς, ήταν το χριστιανικό έντυπο. Εκτός από τα βιβλία που έγραφε ο ίδιος, πάντα ανώνυμα, έδωσε την ευκαιρία να γράψουν και άλλοι.

Έγιναν συνολικά 50 εκδόσεις βιβλίων.

Ε) Επίλογος

Πριν τελειώσω, με πολύ συγκίνηση και κατάθεση ψυχής, το ευλαβικό τούτο προσκύνημά μου, στην ιερά μνήμη του αειμνήστου Ιεράρχου μας Νικολάου, επιθυμώ στο σημείο τούτο, να θυμίσω στην αγάπη σας, πως εκφράστηκαν δύο σύγχρονοι, Μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, πληροφορηθέντες, με φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, την Ιεράν Κοίμησή του. Είναι, ο Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης και ο Άγιος Ιάκωβος, ο Ασκητής.

Τον καιρό που κοιμήθηκε ο Ιεράρχης, δηλαδή, το έτος 1975, ο Άγιος Παΐσιος ασκήτευε, ακόμη, σε κελλί της Ι. Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους. Πληροφορηθείς, με Θείαν αποκάλυψη, την Κοίμηση του Νικολάου, στις 19 Ιανουαρίου 1975, εδήλωσεν: «Σήμερα, εκοιμήθη ένας δεύτερος Άγιος Νεκτάριος. Ο Χαλκίδος Νικόλαος».

Επίσης, ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Ιάκωβος, ο Ασκητής, που ήταν Ηγούμενος της Ι. Μονής του Οσίου Δαυΐδ του Γέροντος, στις Ροβιές Ευβοίας, ζώντος, ακόμη, του Νικολάου, έλεγε προς όλους: «Έχομεν Άγιον Αρχιερέα». Μετά δε την Κοίμησή του, διηγείτο -μετά δακρύων- την αποκάλυψη που του έκανε ο Θεός, «ότι ο Νικόλαος συλλειτουργεί με τον Όσιο Δαυΐδ, τον Γέροντα, στο Θυσιαστήριο, δίπλα στον Θρόνο του Θεού, υμνώντας μετά των Αγίων Αγγέλων, την λαμπρότητά Του».

Κλείνοντας το παρόν αφιέρωμά μου, ταπεινά και ευλαβικά, στον Άγιο Ιεράρχη μας, ικετεύω θερμά τον Πανάγαθο Θεό και Δέσποτα της ζωής μου, Κύριον Ιησού Χριστό, να δεχθεί αυτό, από της ψυχής μου την αγάπη, ως θυμίαμα εύοσμον, ενώπιόν του, και να ευλογήσει να γίνη τούτο, το άναμμα ενός κεριού στο καντηλάκι της ψυχής μου, που καίει και θα καίει άσβηστο για πάντα στην ζωή μου.

                                      

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Επίταξη ιατρών. Κάλεσμα ψυχής

Επίταξη ιατρών. Κάλεσμα ψυχής
Απόψεις
[17/04/2021 - 17:30]

Επίκαιρο άρθρο του Κώστα Κεμίδη. ...περισσότερα

Η Επανάσταση του 1821 και οι Εμφύλιοι Πόλεμοι γενικά

Η Επανάσταση του 1821 και οι Εμφύλιοι Πόλεμοι γενικά
Απόψεις
[16/04/2021 - 12:37]

Ο δικηγόρος Κώστας Κεμίδης καταθέτει την προσωπική του άποψη ...περισσότερα

Το χρέος της Αυτοδιοίκησης στον αγώνα ενάντια στα Αιολικά Πάρκα

Το χρέος της Αυτοδιοίκησης στον αγώνα ενάντια στα Αιολικά Πάρκα
Απόψεις
[09/04/2021 - 14:35]

Άρθρο του Δημήτρη Κατσούλη (φωτό) για το σημαντικό θέμα, που απασχολεί την Εύβοια. ...περισσότερα