Απόψεις

Η Εποποιΐα του 1821 και η αδούλωτη Ελληνική ψυχή

Η Εποποιΐα του 1821 και η αδούλωτη Ελληνική ψυχή
20 Μαρτίου 2021, 17:45
¶ρθρο του Κώστα Κεμίδη (φωτό) για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου.

* Γράφει ο Κώστας Κεμίδης, δικηγόρος

Ι) «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτ’ ανδρειωμένη

χαίρε, ω χαίρε λευτεριά».

Έτσι, χαιρετάει και μεγαλύνει η ψυχή του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού την λευτεριά μας, από τον Τούρκικο ζυγό, γράφοντας (3 χρόνια μετά την έναρξη της Επανάστασης του λαού μας του 1821) δηλ. το έτος 1823, στο συγκλονιστικό του ποιητικό Δημιούργημα, «Ύμνος εις την Ελευθερία».

Το ανεπανάληπτό ποίημά του, τυπώθηκε, με δαπάνη του φίλου του και ιστορικού της Επανάστασης Σπύρ. Τρικούπη, το 1825 και αρχικά διανεμήθηκε στο Δοκιμαζόμενο ηρωϊκό και πολύπαθο Μεσολόγγι, για εμψύχωσή του, στον ασύμμετρο και τιτάνιο αγώνα κατά του κατακτητού και αργότερα σε ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος.

ΙΙ) Η μεγαλειώδης και λαμπρή ημέρα του γιορτασμού των 200 χρόνων, από την έναρξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της πατρίδας μας, ενάντια στον Τούρκο Δυνάστη και βάρβαρο κατακτητή, αυτή της Επανάστασης του 1821, έφθασε και ο Ελληνικός πληθυσμός, απανταχού της γης, ετοιμάζεται να γιορτάσει με απερηφάνεια και μεγαλοπρέπεια την νίκη της μικρής Ελλάδας, κατά του Οθωμανικού Κολοσσού, που ξάφνιασε και κατέπληξε όλον τον λεύτερο και πολιτισμένο κόσμο της Ευρώπης και όχι μόνο.

Την ημέρα του λυτρωμού της πατρίδας μας από την βάρβαρη και ανυπόφορη σκλαβιά των 400 χρόνων, είχαν προμηνύσει πολλές προφητείες των Αγίων της Πίστεώς μας, όπως του ΠατροΚοσμά Εθναπόστολου και Εθνομάρτυρα, Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που είχε ξεσηκώσει τους σκλάβους ραγιάδες με τα κηρύγματά του περί λευτεριάς που έκανε, διατρέχοντας ολόκληρη την σκλαβωμένη πατρίδα, απ’ άκρη σ’ άκρη, για να στείλει το μήνυμα της Ανάστασής του Γένους, παρά το κυνηγητό του αφηνιασμένου και βάρβαρου αγροίκου κατακτητή, 100 χρόνια πριν σημάνουν οι καμπάνες της λευτεριάς μας.

ΙΙΙ) 2021. Ο χρόνος, ο γεμάτος αναμνήσεις Εθνικών αγώνων και αναζωογονήσεως ελπίδων μελλοντικών της χώρας.

Πέρασαν 200 χρόνια, από τότε όπου η ελευθερία οριστικά παγιοθείσα, αποκατέστησε διάπλατη την Εθνική Λεωφόρο προς τας παραδόσεις και τα πεπρωμένα της φυλής μας.

Η μικρή αλλά ένδοξη πατρίδα μας, κατέστη ελευθέρα, και ο ζυγός της τυραννίας, ο σκοτεινός της στασιμότητας πέπλος, απεπείσθη οριστικά, ανίκανος πλέον να επισκιάσει την κατεύθυνση του έθνους μας.

Γιορτές οργανώνονται και τα Ηρώα των Αθανάτων νεκρών προγόνων μας στεφανούνται, ενώ ο Ελληνισμός απανταχού της γης, υπερήφανος και ενθουσιώδης θαυμάζει και τιμά τους εργάτες της ανεξαρτησίας του, και κλείνει ευλαβώς το γόνυ εις την ιεράν μνήμη των ενδόξων δημιουργών της ελευθερίας του, απονέμοντας φόρον τιμής στους ένδοξους νεκρούς μας.

Η επέτειος αυτή των 200 χρόνων της λεύτερης πατρίδας μας, ήλθε ακόμη και γιορτάζεται μεγαλοπρεπώς, για να κεντήσει με την σπίθα του Ιερού Ενθουσιασμού, κάθε Ελληνική ψυχή και να υπομνήσει στα σημερινά Ελληνικά βλαστάρια, οποία ακριβώς είναι και πόσον ψηλά πρέπει να κρατήσουν την ιερή φλόγα της φιλοπατρίας και υπερηφάνειας, για την αξία της ελευθερίας μας.

ΙV) Και εμείς ευλαβείς προσκυνητές, προσερχόμαστε σήμερα στον ιερόν και προνομιούχο του Ληλάντιου πεδίου χώρου, που πρωτοείδαν το φως, διαλεχτά του Αγώνα του ’21 τέκνα, όπως:

Της Λευτεριάς ο ατρόμητος Ιεροφάντης Νεόφυτος, ο θρυλικός Δεσπότης του Πόνου και της σκλαβιάς, ο πολεμιστής και υπέρμαχος του Σταυρού υπερασπιστής.

Ακόμη, οι γενναίοι Καραναστάσης, Μάντζαρης, Μπουντούρης, ο θρυλικός Χονδροβασίλης και Κόκκαλης-των Μπαλαλαίων η τρανή γενιά, ο Κοροπίτσας, το χιλιοτίμητο του Κριεζώτη πρώτο παλικάρι και χίλια δύο, άλλα αμέτρητα στολίδια του Αγώνα.

Είσθε όλοι εκεί στη γραμμή, με ψηλά το κεφάλι, προμαχούντες και υπερασπιζόμενοι την δόξαν και τιμήν της χιλιόχρονης πατρίδας μας, που σας τιμά και σας ευγνωμονεί αιωνίως.

Προσηλούντες, ακόμη, με ευλαβή συγκίνηση, την σκέψη μας, προς την μεγάλη θυσία των Γιγάντων της Ιεράς Επαναστάσεως, ας κλίνομεν και πάλι το γόνυ, προ του ιερού τούτου χώρου, των Φύλλων, όπου είδε το φως η ενδοξοτέρα μορφή του κατά θάλασσα αγώνος, ο Ναύαρχος Μιαούλης, το αθάνατο σύμβολο της θυσίας για την πατρίδα.

Ο Μιαούλης για την Ελλάδα μας, δεν είναι μόνον ο ηρωϊκός θαλασσομάχος, ο μυριοϋμνημένος της αχράντου Αναστάσεως του Γένους, αλλά η θρυλική μορφή, που ακτινοβολεί και στολίζει με χρυσάφι τις παραδόσεις του Ένδοξου Πολεμικού Ναυτικού της χώρας.

Ω αθάνατο γέννημα του τόπου αυτού. Η προσταγή σου σκορπά τον θάνατο, και οι μανιασμένες θάλασσες μεριάζουν στο πέρασμά σου το γοργό, που δεν το σφαλούνε Κάστρα.

Όπου το διάκι του Μιαούλη Κυβερνά, δεν αρμενίζει ξάρτι εχθρικό.

Τα Κάστρα τ’ Αναπλιού, περιμένουν το θρυλλικό Μιαούλη, για ν’ ανοίξουν. Της μαχομένης σκλαβιάς τα βλέμματα είναι στραμμένα στον ορίζοντα κι αγναντεύουν ανυπόμονα να φανεί το ελπιδοφόρον μπαϊράκι του Μιαούλη, που θα φέρει ψωμί και βόλια στο θρυλικό και μαχόμενο, πολύπαθο Μεσολόγγι και τους αθάνατους νεκρούς του.

Τιμή και δόξα και δάφνη στην Ιερά μνήμη σας.

Πάνω από τον Ωκεανό των Αιώνων, στον οποίο βυθίζονται και χάνονται Πολιτισμοί, η Πατρίδα μας θα καταυγάζει την Ανθρωπότητα με το ανέσπερο φως της Ελευθερίας της, που θα φωτίζει ως παράδειγμα μοναδικό, τον δρόμο της λευτεριάς και ανεξαρτησίας, για όλα τα υπόδουλα κράτη του κόσμου που αναζητούν την λευτεριά τους.

Αυτή, η μέρα του λυτρωμού μας, η αγία και μεγάλη 25 Μαρτίου 1821, θα λάμπει στο Ουράνιο Στερέωμα και οι Ήρωες της Αδιηγήτου Γιγαντομαχίας του Ιερού Αγώνα, θα δοξάζονται και θα τιμώνται, ως οι πρωτεργάτες, αλλά και οι Πρωτομάρτυρες της Αναστάσεως του Έθνους μας.

V) Η Ελληνική λευτεριά, δεν ξεπήδησε από τα βουνά μονάχα, τα καταφύγια αυτά της λεβεντιάς και ανυπόταχτα κάστρα της κλεφτουριάς. Όποιος, αληθινά, θα ’θελε να γράψει την ιστορία του Εικοσιένα, όχι με τη χρονολογική σειρά των πραγμάτων που έγιναν, αλλά με την εσωτερική έννοιά τους, τη δύναμη και την αξία της προσφοράς τους, θα ’πρεπε ν’ αρχίσει από τη θάλασσα.

Αυτή -και ίσως μόνο αυτή- κρατεί το μυστικό του απίστευτου θριάμβου του μικρού μας λαού, κατά του κολοσσού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η θάλασσα στάθηκε πρωταγωνίστρια, όχι μονάχα στον αγώνα του Εικοσιένα, μα και σ’ όλους τους αγώνες, ειρηνικούς και πολεμικούς, όλων των λαών της γης, από την αρχή του κόσμου.

Στη θάλασσα κρίνεται το ριζικό κάθε φυλής. «Μάγισσα και πλανεύτρα η θάλασσα, κρατεί και δείχνει στους λαούς το ολόχρυσο σκήπτρο της βασιλείας του κόσμου», γράφει, κάπου, ο Σπύρος Μελάς.

Καρχηδόνιοι και Έλληνες, Ρωμαίοι και Ισπανοί, Πορτογάλοι και Ολλανδοί, Γάλλοι και ¶γγλοι, τη θάλασσα πήραν για να κρατήσουν τον κόσμο όλο. Κυβερνάς τα κύματα, κυβερνάς τη σφαίρα, λέγει μια σοφή εγγλέζικη παροιμία.

Έτσι και στον αγώνα του Εικοσιένα. Πώς θα μπορούσε να γραφτεί αληθινά και σωστά η ιστορία του, που να μην αρχίζει από τη θάλασσα;

Όταν ο ρόλος της είναι πρώτος στην ιστορία όλων των λαών της γης, πως θα ’ταν δεύτερος στην ιστορία του μεγάλου απελευθερωτικού αγώνα ενός λαού που ζει μέσα στη θάλασσα;

Γι’ αυτό και το μυαλό των οπλαρχηγών του Εικοσιένα, ήταν στραμμένο στη θάλασσα, αφού το πρωταρχικό και κύριο μέλημα τους ήταν το ναυτικό.

Ο σουλτάνος μπορούσε να σηκώσει δύναμη ατράνταχτη και αν είχε την ευχέρεια να τη μαζέψει και να την μεταφέρει γρήγορα, το κίνημα θα ξεψυχούσε μέσα στις πρώτες μέρες του.

Για να μην μπορέσει να το κάμει, έπρεπε οι Έλληνες να ’ναι κύριοι στη θάλασσα. Να μην αφήσουν τον τουρκικό όγκο να κάμει τις συγκεντρώσεις και τις μεταφορές του.

Με τις σκέψεις αυτές, την τόλμη, την ανδρεία και την εμπειρία του στην θαλασσοπειρατεία, ο ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης ανέλαβε την αρχηγία του Ελληνικού στόλου, ξεδιπλώνοντας τα χαρίσματά του και την μεγαλοφυΐα του, στις σκληρές και αδυσώπητες ναυμαχίες κατά των Οθωμανών.

VΙ) Η μακραίωνη ιστορία του Ελληνικού Έθνους και μάλιστα η Επανάσταση του ’21, φέρνει στη μνήμη μας το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής. Της ελεύθερης και αδούλωτης ψυχής, που δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τα δεσμά της τυραννίας. Από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, μέχρι το 1821, το 1912 και το 1940, διαδραματίστηκε ένας τιτάνιος αγώνας εναντίον της βαρβαρότητας και της δουλείας.

Ιδιαίτερα, ο ξεσηκωμός του Γένους για την αποτίναξη του Τούρκου δυνάστη, πήγασε αποκλειστικά από την αγάπη του Έλληνα στην ελευθερία, στα ιερά και τα όσια της φυλής μας. Στα ιδανικά της Πίστεως στο Θεό και της αγάπης για την πατρίδα. Οι αγωνιστές του ’21, μάχονταν για «του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδας την ελευθερία».

Στο Πάνθεο των Ηρώων της φυλής μας, ξεδιπλώνεται και καθρεφτίζεται η ψυχή του Έλληνα. Φουντώνει το πάθος και φλογίζει σαν λάβα την ψυχή, για να γίνει πυρσός και όπλο ανίκητο κατά του κατακτητού και κάθε πολεμίου -που επιβουλεύεται την εδαφική του ακεραιότητα και το αγαθό της ελευθερίας του-.

Έλληνες και ξένοι σοβαροί ιστορικοί τονίζουν, ότι η Εθνεγερσία του ’21 κηρύχθηκε, διεξήχθη και ολοκληρώθηκε κάτω από την πνοή της Πίστεως στον Παντοδύναμο Θεό και της αγάπης στην Πατρίδα.

Το βεβαιώνουν πολλά τεκμήρια, όπως η ζωή και το μαρτύριο των αγωνιστών, τα γραπτά τους κείμενα και ιδία οι απλές και ανεπιτήδευτες επιστολές τους, καθώς και τα απομνημονεύματά τους.

Επιγραμματικά, ο θρυλικός στρατηγός Μακρυγιάννης διακηρύσσει «Οι αγωνιστές βάσταξαν την θρησκεία τους τόσους αιώνες με τους Τούρκους-και τους κάναν τόσα μαρτύρια και την βάσταξαν και λευτέρωσαν και την πατρίδα τους και χωρίς τα αναγκαία του πολέμου και τ’ άρματά τους δεμένα με σκοινιά».

Ποιόν άλλον αγωνιστή, ποιόν άλλον ήρωα, ποιόν άλλον επαναστάτη να θυμηθώ, για να επιβεβαιωθεί η φλογερή τους πίστη στο Θεό και η ανυπέρβλητη αγάπη τους για την πατρίδα;

Τον Ρήγα Φεραίο, τους Υψηλάντηδες, τον μπουρλοτιέρη Κανάρη, τον Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη ή τον Γέρο του Μοριά; Όλων, ο αγώνας, είναι ένα ανθολόγιο, ένα μνημόνιο αρετής και πίστης στα ιδανικά της φυλής μας, στα ακατάλυτα πνευματικά μας ιδεώδη.

Πίστη και σεβασμός στα δικαιώματα του ανθρώπου και στις αιώνιες αξίες της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, της Ελευθερίας, της Φιλοπατρίας και της Ειρήνης.

Ας θυμηθούμε την πιο μεγάλη και ηρωϊκή μορφή του αγώνα, τον Αρχιστράτηγο του 1821, τον θρυλικό Θεοδ. Κολοκοτρώνη, στην γνωστή, εμπνευσμένη ομιλία του στην Πνύκα. Να, ένα μικρό απόσπασμα του λόγου του, τούτου:

«Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την επανάσταση, δεν εσυλλογιστήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε -πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα- αλλά, όλοι μαζί κληρικοί και προεστοί, καπεταναίοι, πεπαιδευμένοι και έμποροι, μικροί και μεγάλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάναμε την επανάσταση».

VΙΙ) Είναι αλήθεια, πως σε ένα τέτοιο τιτάνιο αγώνα επαναστατημένου λαού, ενάντια σε βάρβαρο κατακτητή, με σκλαβιά 400 χρόνων, υπήρξαν και στιγμές αδυναμίας, μικρότητας, αντιζηλίας και πάθους, ιδιαίτερα κομματικού, που φανατίζει και θολώνει το μυαλό πολλές φορές.

Ας θυμηθούμε, εμείς οι Ευβοείς, στο σημείο τούτο τον ένδοξο ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη, τον αποκληθέντα «νέο Θεμιστοκλή της Ελλάδος» και συμπατριώτη μας.

Δαφνοστεφανωμένος και ξακουστός στα πέρατα του κόσμου, για τις επιτυχίες του σε πολλές ναυμαχίες με Τούρκικες και Αιγυπτιακές αρμάδες, πόσο έβλαψε τελικά και τον εαυτόν του, αλλά και ζήμιωσε την Ελλάδα, πυρπολώντας τον Εθνικό μας στόλο, στον Πόρο. Δεν παραβλέπουμε αυτές τις αδυναμίες, που αμαύρωσαν την δόξα των αγωνιστών.

Ας το υπογραμμίσουμε, όμως. Το ζήτημα εδώ δεν είναι αν ο ήλιος έχει κηλίδες. Εκείνο που έχει σημασία, είναι πως ο ήλιος φωτίζει, θερμαίνει και ζωοποιεί τον κόσμο, παρά τις κηλίδες του. Κάτι τέτοιο θα λέγαμε και για την Επανάσταση του 1821.

Τότε, που όλοι οι Έλληνες με μια ψυχή ξεσηκώθηκαν να αποτινάξουν τον βάρβαρο κατακτητή και να γράψουν χρυσές σελίδες στην ιστορία του Έθνους, δυστυχώς παρουσιάστηκαν και τα πιο πάνω φαινόμενα μικρότητας και απρέπειας.

Και πώς ήταν δυνατόν να λείψουν αυτές οι αδύναμες πλευρές ενός τέτοιου αγώνα, αφού και αυτοί ήσαν άνθρωποι, με αδυναμίες και ελαττώματα; Όσο, όμως, και αν επηρέασαν οι αδυναμίες αυτές τον αγώνα, δεν λιγόστεψαν το μεγαλείο του, την δόξα του και τις συνέπειές του.

Δυστυχώς, όμως, δεν έλειψαν και δεν λείπουν μερικοί και στις μέρες μας, ακόμη, αμφίβολης και αμφιλεγόμενης κουλτούρας, με προκατάληψη και σκοπιμότητα, κυρίως ενεργούντες, που θέλησαν να εξηγήσουν την υπέροχη εκείνη εποποιΐα με υλιστικά και οικονομικά κριτήρια, παίρνοντας αφορμή από τις αδυναμίες που προείπα, ξένα όμως προς την ψυχολογία του υπόδουλου Έλληνα.

Είναι αυτοί που ακολουθούν την τακτική της μύγας, να πάει να κάθεται πάνω στις πληγές, αλλά και στις βρωμιές και όχι της μέλισσας που μαζεύει το μέλι από τους ανθούς. Βρώμικες ψυχές, με τις βρωμιές ασχολούμενοι. Οι καταπιεσμένοι από τον βάρβαρο δυνάστη Έλληνες, ξεσηκώθηκαν τότε με ένα σύνθημα: «Ελευθερία ή Θάνατος».

Αυτό το σύνθημα κυριάρχησε στις ψυχές των εξεγερμένων προγόνων μας. Σε μικρούς και μεγάλους, στην κλεφτουριά και στους μορφωμένους, όπως το μαρτυρεί ο αθάνατος Γέρος του Μοριά.

Όταν ο Ρήγας Φεραίος τραγούδαγε τα θούρια της λεβεντιάς και της πίστεως, τί άλλο ζητούσε από την ελευθερία; Τί τον έκανε να προτιμάει «μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή;».

Με τη δύναμη του Σταυρού καλούσε το λαό, λέγοντας «ελάτε μ’ έναν ζήλο σ’ ετούτον τον καιρόν, να κάμωμεν τον όρκον επάνω στον Σταυρόν»; Ο Σταυρός του Χριστού ήταν για τους αγωνιστές του ’21 (όπως άλλωστε και για κάθε αγωνιστή), το αιώνιο σύμβολο της θυσίας, της αυταπάρνησης, της έμπνευσης και του θάρρους για μεγάλους ηρωϊσμούς.

Όμως, μια εθνική επέτειος δεν πρέπει να είναι αφορμή για φτηνούς πανηγυρισμούς και ανεδαφικές προγονοπληξίες. Πρέπει να γίνεται αφετηρία για εθνική αφύπνιση και πνευματική ανάταση. Να γίνεται ανεξάντλητη πηγή διδαγμάτων.

Η ιστορία υπάρχει για να διδάσκει και όχι να επαναλαμβάνεται. Και διδάσκει αληθινά, όταν δεν λησμονούμε τις συνέπειες, τις καταστρεπτικές που έχει η διχόνοια, χθες, σήμερα και πάντοτε στον τόπο μας.

Και αυτό, γιατί εμείς οι Έλληνες θυσιάζουμε ευκολότερα τη ζωή μας, παρά τον εγωϊσμό μας. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δυστυχώς, ο εμφύλιος σπαραγμός αιματοκύλισε το έθνος μας απειλώντας το με αφανισμό.

Ας θυμηθούμε εδώ την προτροπή του Αποστόλου Παύλου στην επιστολή του προς Γαλάτας, «εάν δαγκώνετε και κατατρώτε ο ένας τον άλλον, προσέξτε μήπως αφανιστείτε μεταξύ σας», συμβούλευε σοφότατα ο θεόπνευστος Απόστολος των Εθνών, όπως και ο Εθνικός μας ποιητής (Σολωμός), σε 6 τετράστιχά του (Να 144, 145, 146, 147, 148 και 149) από το ανωτέρω ποίημά του για την ελευθερία, έχοντας την εμπειρία του Διχασμού, γράφει «Μην ειπούν στον στοχασμό τους, τα ξένα έθνη αληθινά: εάν μισούνται μεταξύ τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά».

VIΙΙ) Το πνεύμα των αγωνιστών του ’21, η αδάμαστη και αλύγιστη ελληνική ψυχή, που ήταν η αιτία να στηθεί η εποποιΐα αυτή και η μικρή Ελλάδα να γκρεμίσει ολάκερη Αυτοκρατορία, (για να ανακτήσει την Ελευθερία της), πρέπει να βρει και σήμερα ανταπόκριση στις καρδιές των νεοελλήνων.

Στη σημερινή Ελλάδα, που εξακολουθεί να απειλείται η εδαφική της ακεραιότητα από τους γείτονές μας, ποικιλοτρόπως και πολύ συχνά. Προσοχή, λοιπόν, επαγρύπνηση χρειάζεται και όχι νωχελική και επιπόλαιη επανάπαυση.

Αγώνες σαν το ’21, με παλλόμενη από πάθος ψυχή, δεν γίνονται παρά μονάχα, από ανθρώπους ιδεολόγους και ανιδιοτελείς, αποφασισμένους να θυσιάσουν τη ζωή τους, για την αγάπη τους στην πατρίδα.

Όποιος δεν είναι έτοιμος για θυσίες μεγάλες και αιματηρές, συνήθως, είναι ακατάλληλος να φυλάξει Θερμοπύλες, να σφίξει δαυλό σε Κούγκια και να φυλάξει με τα δόντια ταμπούρια, σε Αλαμάνες και Βαλτέτσια.

Το γένος των Ελλήνων καλείται και πάλιν σε νέους αγώνες, που θα τους διεξαγάγει με αποφασιστικότητα και τόλμη, μόνο αν ο καθένας από εμάς κλείσει μέσα του ένα Εικοσιένα, για νέες θυσίες και μεγάλους ηρωϊσμούς.

Κλείστε στην καρδιά σας την Ελλάδα και νιώστε την αύρα του ’21 να συγκλονίζει την ψυχή σας.

Ζήτω οι Αθάνατοι νεκροί μας.

Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων.

Υστερόγραφο:             

Γράφοντας το κείμενό μου τούτο, για τον γιορτασμό των 200 χρόνων της Εθνικής μας παλιγγενεσίας, σκέφθηκα πως θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη να μη τονίσω -για άλλη μια φορά- και πάλιν, την αξία και την πολλαπλή χρησιμότητα για τον λαό μας και την πατρίδα μας, της ομόνοιας και σύμπνοιας του λαού, ώστε -επιτέλους- να σταματήσει το σαράκι αυτό του διχασμού, που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στην Πατρίδα μας.

Ο Διχασμός κατατρώει και αποξηραίνει -χρόνο με το χρόνο- τον κορμό του πανύψηλου, υπεραιωνόβιου και τρισχιλιόχρονου δένδρου, της ζωής και ύπαρξης της πατρίδας μας, που επάνω του στηρίζεται η μακραίωνη και ένδοξη ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Μιας χώρας, που έγινε το σύμβολο του Δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, για τις ακατάλυτες και υπέρτατες αξίες της ανθρωπότητας: της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Ειρήνης, της Φιλοπατρίας και της Δικαιοσύνης, που διακηρύχθηκαν και θεμελιώθηκαν, στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, και σήμερα γίνεται η Πατρίδα μας σημείο αναφοράς όλου του πολιτισμένου κόσμου.

Θέλω, λοιπόν, να κάνω και εγώ -όπως έκαναν πολλοί Έλληνες, με την ευκαιρία της Επετείου της Ανεξαρτησίας μας- μια έκκληση, μια παράκληση, να υποβάλλω, μια νότα πατριωτική και καθαρά Ελληνική, προς όλες ανεξαιρέτως τις Πολιτικές Δυνάμεις του τόπου μας (Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης) αλλά και προς τον έντυπο και Ηλεκτρονικό τύπο των Μ.Μ.Ε., που υποθάλπουν -με τα κείμενά τους- τον Διχασμό του Έθνους.

Αφήστε, -επιτέλους- τις κοκορομαχίες, στα ΜΜΕ, για το Θεαθήναι τοις ανθρώποις (ψηφοφόρους), και όλοι μαζί, απευθύνατε στον Ελληνικό Λαό, μία ενιαία (αν το μπορείτε) Διακήρυξη για ομόνοια και συνεννόηση μεταξύ σας, ώστε και ο Λαός μας μονιασμένος και ενωμένος να γιορτάσει και να χαρεί την επέτειο της Ανεξαρτησίας μας, προσβλέποντας με αισιοδοξία και ελπίδα στο μέλλον του.

Οι όποιες διαφορές σας, όσες και να είναι (σημαντικές ή ασήμαντες) αυτή την περίοδο, είναι αδιάφορες, ανούσιες, μηδενικές, και βαρετές, -θάλεγα-, στον αμερόληπτο, αντικειμενικό και σώφρονα Έλληνα πολίτη, που μπροστά στους μεγάλους κινδύνους της πατρίδας μας (απειλή Τουρκίας, να κατακτήσει με πόλεμο τα πάτρια εδάφη μας, απειλή της πανδημίας, που αποδεκατίζει χιλιάδες συνανθρώπους μας, καθημερινά, και μια οικονομία, που απειλεί με αφανισμό χιλιάδες επαγγελματίες-εμπόρους και μισθωτούς, που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού).

Αφήστε, λοιπόν, οριστικά, τα κομματικά σας πάθη, που μολύνουν και δηλητηριάζουν την ενότητα και ομόνοια του Ελληνικού Λαού, και προκαλούν τον καταραμένο Διχασμό, που πολλά δεινά έχει προκαλέσει στην Ελλάδα μας και έχει απειλήσει και απειλεί την χώρα με αφανισμό.                                                                                                                                               Γένοιτο.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Ο εθισμός στα επιδόματα

Ο εθισμός στα επιδόματα
Απόψεις
[30/04/2022 - 13:37]

Στην Ελλάδα της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης. ...περισσότερα

ΤΣΟΚΑΣ: Μέγα ατόπημα η πρόσκληση Ζελένσκι στην ελληνική βουλή

ΤΣΟΚΑΣ: Μέγα ατόπημα η πρόσκληση Ζελένσκι στην ελληνική βουλή
Απόψεις
[11/04/2022 - 10:22]

Ανοιχτή επιστολή του Χαλκιδέου μαθηματικού στον πρωθυπουργό. ...περισσότερα