Αθλητικά

Η απόσταση της Αρτάκης από την κορυφή λέει ψέματα, η Χαλκίδα είδε άσπρη μέρα από ψηλά

Η απόσταση της Αρτάκης από την κορυφή λέει ψέματα, η Χαλκίδα είδε άσπρη μέρα από ψηλά
24 Ιανουαρίου 2022, 23:35
Το αθλητικό σχόλιο της Δευτέρας.

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Τα ντέρμπι Ηρακλής Λάρισας-Αρτάκη και ΑΟ Χαλκίς-Μακρυκάπα μονοπώλησαν το ενδιαφέρον στο λειψό αγωνιστικό Σαββατοκύριακο και πρόλαβαν την "Ελπίδα" που ήρθε φορτωμένη. Η Ερέτρια συνέχισε το βιολί της, η Αιδηψός έκανε το "κόλπο γκρόσο" στη Δροσιά και κρατάει ψηλά τη σημαία της Βόρειας Εύβοιας.

Ο Ηρακλής Λάρισας πάγωσε την Αρτάκη στο 90’. Το 1-0 είναι γεγονός, αλλά το σκορ και η βαθμολογία λένε ψέματα. Η απόσταση των 9 βαθμών που χωρίζει τις δύο ομάδες δεν αντικατοπτρίζει τη διαφορά τους στον αγωνιστικό χώρο. Στο μεταξύ τους ντέρμπι στο ΑΕΛ FC Αρίνα, η Αρτάκη, όχι μόνο δεν έδειξε να υπολείπεται, αλλά ήταν καλύτερη και είχε πιο καθαρές φάσεις για να φύγει με ένα μεγάλο διπλό που θα την ξανάβαζε για τα καλά στο κόλπο της πρωτιάς. Μπορεί να μην έχει το βάθος στο ρόστερ του Υπάτου και του Ηρακλή, αλλά θα το πάλευε με τα όπλα που έχει στη φαρέτρα της (ετοιμάζεται και ο Καραστόιαν).

Τώρα, αυτή η διαφορά είναι δύσκολο να καλυφθεί, ο Ηρακλής έχει τον πρώτο λόγο, μια ομάδα που ηττήθηκε άδικα βάσει εικόνας και όχι λόγω του αυτογκόλ στο 94’ από το Ύπατο, αλλά στα δύο επόμενα ματς με Δίστομο εκτός και Αρτάκη εντός έκανε σημαία την τύχη.

Στο Δίστομο τη γλίτωσε φτηνά (χωρίς να εξετάζω το πέναλτι που ζήτησαν οι γηπεδούχοι στο 90’ με πρωταγωνιστή τον Γυμνιώτη Ηλία Δήμου, ο οποίος έχασε 2-3 κλασικές ευκαιρίες), ενώ στο παιχνίδι με την Αρτάκη η ομάδα της Εύβοιας εγκλώβισε τους Θεσσαλούς, η ποιότητα που έχουν ως γκρουπ πήγε περίπατο και αν εξαιρέσουμε μια στημένη μπάλα στο 46’ και τη λύτρωση στο 90’, δεν άξιζαν ούτε την ισοπαλία.

Χρειάστηκε, λοιπόν, η Αρτάκη να σπαταλήσει τις δικές της φάσεις σε ακόμη ένα παιχνίδι και επίσης χρειάστηκαν μια ολιγωρία του Ζαχαρόπουλου που βγήκε μόνος του με την μπάλα πλάγιο, ενώ θα μπορούσε να διώξει μακριά, μια σκοτωμένη κεφαλιά-γύρισμα και ένα σουτ με ανάποδο πόδι (!), ενός παίκτη που μπήκε στο 85’, για να μαζέψει ο Ντουμάνης την μπάλα από τα δίχτυα του.

Αντίπαλοι, παρατηρητής αγώνα, απλοί φίλαθλοι έλεγαν μετά το τέλος του ματς στους ανθρώπους της αποστολής της Αρτάκης «συγχαρητήρια για την καλή ομάδα που έχετε», αλλά έμοιαζαν με λόγια παρηγοριάς.

Η Αρτάκη είχε μπροστά της μια διαβολοβδομάδα, με τρία σερί εκτός έδρας ματς, εκ των οποίων τα δύο με τους συγκατοίκους της κορυφής του 3ου ομίλου της Γ’ Εθνικής. ¶λλες ομάδες θα λύγιζαν μόνο από το άγχος. Η Αρτάκη πήρε διπλό στη Φήκη (σ.σ. την Κυριακή οι Τρικαλινοί έριξαν τρία στην Ελασσόνα), πήρε ισοπαλία στο Ύπατο ή καλύτερα το Ύπατο της πήρε ισοπαλία εκμεταλλευόμενο μια στιγμής αδράνειας στην άμυνα και στο AEL FC Arena θυμηθήκαμε τα σοφά λόγια του Ίβιτσα Όσιμ (παρακάτω δείτε και μερικές φωτό από το εσωτερικό του γηπέδου).

Η Αρτάκη μέχρι τώρα ό,τι έχει μαζέψει στο σακούλι της το άξιζε και με το παραπάνω. Ο,τι δεν άξιζε δεν το πήρε, έστω από σπόντα. Για παράδειγμα στα δύο στραβοπατήματα με Ευξεινούπολη και Κεραμίδι στην έδρα της που δεν ήταν καλή δημιουργικά υπέστη μια ήττα και μια ισοπαλία. Αλλά και με την Ευξεινούπολη που έχασε, η εικόνα δεν ήταν για ήττα. Εφαγε ένα γκολ με το ξεκίνημα του ματς και δεν μπόρεσε να το βγάλει. Φυσικά και δεν μετριέται έτσι το ποδόσφαιρο, τα αποτελέσματα δεν έρχονται κατά παραγγελία και η μπάλα είναι στιγμές και παιχνίδι λαθών. Υπάρχουν και βαθμοί που έπρεπε να πάρει, αλλά σβήστηκαν στο χιόνι.

Στις ισοπαλίες σε Αγριά και Δίστομο για παράδειγμα, θα μπορούσε να έχει ένα "τρίποντο". Με το Ύπατο ήταν ανώτερη στο πρώτο ημίχρονο, στο δεύτερο έχασε μέτρα από έναν αντίπαλο, πάντως, που είχε προσανατολισμό στον αγωνιστικό χώρο, άλλαξε και τρεις πάσες της προκοπής. Ο Ηρακλής Λάρισας ήταν μια ομάδα που επιβλήθηκε με την αύρα του επίδοξου πρωταθλητή. Σαν υποψήφια πρωταθλήτρια αγωνίστηκε και η Αρτάκη, σε ένα στάδιο που δεν παίζουν κάθε μέρα ομάδες της Γ’ Εθνικής. Η Αρτάκη δεν είχε κόμπλεξ, ούτε φόβο. Αντιπαρέταξε πάθος, δύναμη, οργανωμένες επιθέσεις, έψαχνε τη ...μία στην πλάτη του Ηρακλή, για να τον ρίξει στο καναβάτσο.

Οσες φορές το έκανε, με τον Παπαδάκη να οργώνει την πλευρά, στο τέλος κάτι πήγαινε στραβά, σουτ δυνατά και ευθύβολα πάνω στον τερματοφύλακα, παράλληλες που δεν πέρασαν, ο Μεγάλος να κάνει προβολή από τα δύο μέτρα πάνω από την εστία κι ο γκολκίπερ των γηπεδούχων να κατεβάζει τα ρολά σε άμυνα-τσαφ συμπαίκτη του, που η μπάλα πήρε τροχιά για να τον κρεμάσει και ο άνθρωπος πέφτοντας άπλωσε το χέρι και τράβηξε την μπάλα από τα δίχτυα.

Το ματς κυλούσε στο 0-0, αν έφευγε από τη λευκή ισοπαλία τίποτα δεν προμήνυε τον άσσο, αλλά το διπλό. Και τελικά ο Ηρακλής ξετρύπωσε ένα γκολ, που τον σκόρερ αν τον βάλεις στην προπόνηση να το ξανακάνει 100 φορές και του πετάς την μπάλα με τα χέρια, και τις 100 θα την στείλει άουτ.

Η αμυντική τετράδα Καραμπάς-Τσούπρος-Στασινόπουλος-Στάρις στάθηκε καλά, στη φάση του γκολ δεν μπορείς να «κατηγορήσεις» κάποιο παιδί, η μπάλα πήρε ύψος μέσα στην περιοχή, δεν είναι ότι έφαγαν φάση με την μπάλα κάτω. Και το κέντρο λειτούργησε καλά με Κωνσταντίνου και Ζαχαρόπουλο που ήταν καλοί στα ανασταλτικά τους καθήκοντα, και ο Ντράγκαν βοήθησε στα μαρκαρίσματα, αν και λείπουν οι ατομικές ενέργειες, βέβαια ο Μολδαβός κανονικά στο "8" παίζει, αλλά έχουμε ξαναγράψει για τον πρώην διεθνή με την Μολδαβία ότι πρέπει να κυκλοφορήσει καλύτερα την μπάλα στα μεσοδιαστήματα.

Ο Ζυγκερίδης έδωσε μεγάλες μάχες μπροστά και προσπαθούσε να σπάσει την μπάλα, μια φορά που του στρώθηκε ωραία από αριστερά έκανε ένα σεντερφορίσιο σουτ, αλλά και πάλι ο γκολκίπερ του Ηρακλή ήταν σε ετοιμότητα. Ο Μεγάλος προσπάθησε, αν και στη Θήβα με το Ύπατο ήταν καλύτερος απ’ ότι με τον Ηρακλή στη Λάρισα, ο Παπαδάκης δημιούργησε πολλά ρήγματα στους γηπεδούχους, στο ανοιχτό γήπεδο, πήγε και στο «ένας εναντίον ενός», του χρωστάει το ματς ένα γκολ ή μια ασίστ. Μοναδική αλλαγή ο Χατζηστάμου, με το που μπήκε πέρασε 2-3, τον έπιασαν με λάσο, έβαλε δύσκολα στο τελευταίο τέταρτο στην αριστερά πλευρά του Ηρακλή, αλλά όταν άδειασε η κλεψύδρα, όσοι φορούσαν ερυθροκίτρινα αποχώρησαν από το γήπεδο μην μπορώντας να πιστέψουν ότι έφτασαν στην πηγή και δεν ήπιαν νερό. 

Μια μέρα νωρίτερα στο ντέρμπι της Α’ ΕΠΣΕ, η Χαλκίδα ήταν καλύτερη από τη Μακρυκάπα και θα μπορούσε να νικήσει με μεγαλύτερο σκορ. Οι "Λύκοι" δεν θυμάμαι να έκαναν καθαρή φάση, ήταν υποτονικοί, χωρίς νεύρο στο παιχνίδι τους. Δηλαδή με το ματς στο 1-0 και το σκορ εύθραυστο, έλεγες από το 70’ ότι αν δεν σκοράρει δεύτερο γκολ η Χαλκίδα, το ματς θα λήξει έτσι, 1-0. Και να έφευγες από το γήπεδο, δεν χρειαζόταν να ρωτήσεις ποιος νίκησε. Μεσοεπιθετικά δεν ήταν καλός ο ΑΟΜ, μεσοαμυντικά δέχτηκε απειλές, δεν κατάφερε να αποτρέψει την μαγική πάσα -που την κάναμε και τίτλο στο ρεπορτάζ του αγώνα- του Πάρη Σπυράκη και το ιδανικό τελείωμα του Μάριου Καραχάλιου.

Αμφότεροι ήταν από τους κορυφαίους, σε μια Χαλκίδα που παρατάχθηκε με φουλ επιθετική φιλοσοφία (πέντε επιθετικοί στο αρχικό σχήμα). Η Χαλκίδα βέβαια, έχει το κακό να μην τελειώνει τα παιχνίδια. Σε κανονική ροή (open play που λένε και οι Αγγλοσάξονες) δεν έμοιαζε να κινδυνεύει, η άμυνά της με τους Τσολάκο και Γεωργίου που είναι έμπειροι παίκτες, δεν τρόμαξε ιδιαίτερα, καλή εμφάνιση έκανε και ο ακραίος μπακ Τσολάκος, με ανεβάσματα ψηλά, δεν έχει την ταχύτητα του Κολιόπουλου, ο οποίος στο ντέρμπι κρατήθηκε λίγο πιο πίσω, αλλά οι γηπεδούχοι θα μπορούσαν σε ένα στημένο να το «πληρώσουν» και ύστερα να ψάχνονται. 

Ακόμη υπάρχει πολύς δρόμος, καλά-καλά δεν έχει λήξει ο πρώτος γύρος, η Ερέτρια πέρασε δεύτερη, έχει ψυχολογία, χημεία, αυτοπεποίθηση, ο Τόρα έφτασε τα 15 γκολ, ο Σταματάκος άνοιξε λογαριασμό, δεν ξέρω πόσοι υπολόγιζαν ότι η Ερέτρια θα κάνει ανάλογη πορεία (μάλλον λίγοι), αλλά το γκρουπ του Βαλκάνου ταξιδεύει με το πόδι στο γκάζι και φτάνει που πιστεύει το ίδιο στον εαυτό του.

Για το ματς Δροσιά-Αιδηψός, στο ημίχρονο του αγώνα Ηρακλής Λάρισας-Αρτάκη ενημερώθηκα ότι προηγείται ο ΑΠΚΟ 1-0 και είχε και χαμένες ευκαιρίες για ν’ αυξήσει τον δείκτη του σκορ. Επιστρέφοντας από τη Λάρισα μου είπαν "2-4 τελικό", στην αρχή δεν το πίστεψα, είπα από μέσα μου "4-2 θα εννοούν", μέχρι που το είδα με τα μάτια μου…