ʽΕνας χρόνος χωρίς τον φωτορεπόρτερ Ζήση Αγγελόπουλο

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ευβοϊκή Γνώμη" (28/4/2022)

Ένας χρόνος συμπληρώνεται από την ημέρα που ο πρόεδρος των Ελλήνων Φωτορεπόρτερ Ζήσης Αγγελόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών. Ο ιδρυτής της «Γνώμης» Γιάννης Θεοφανίδης θυμάται:

«Τον γνώρισα το 1976, μόλις είχε κυκλοφορήσει η «Γνώμη», στον πανελλήνιο αγώνα βάδην που διοργάνωσαν τα ΕΛΤΑ στη Χαλκίδα. Μου είπε ποιος είναι και του ζήτησα συνεργασία. Από τότε έγινε ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας στην Αθήνα».

Ο Ζήσης Αγγελόπουλος δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος φωτογράφος, αλλά και ένας εξαίρετος άνθρωπος. Οι συνάδελφοί του τον ψήφιζαν πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας επί 20 χρόνια, γιατί μέσα από την Ένωση έδινε πολλούς αγώνες για τα δικαιώματα των μελών της. Κέρδισε πολλά για τον κλάδο και πάνω απ’ όλα ανέβασε το prestige του Έλληνα φωτορεπόρτερ. 

Στη Χαλκίδα κάλυπτε όλους τους παιδικούς αποκριάτικους χορούς της «Γνώμης» και μια μέρα ήρθε προσκεκλημένος μαζί με το διοικητικό συμβούλιο της ΕΦΕ και ξεναγήθηκαν στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας μας στα Δύο Δέντρα. Εκεί φωτογραφήθηκαν και στο κυλινδρικό ταχυπιεστήριο της εφημίδας.

Όλοι οι συνάδελφοί του τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν αφάνταστα. Η συνεργασία του με τη «Γνώμη» κράτησε μέχρι την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε και ανέλαβε ο γιος του, Δημήτρης. 
Με τη συμπλήρωση ενός έτους από το θάνατό του, η σημερινή διεύθυνση της «Γνώμης» τού εκφράζει τις ευχαριστίες της για την πολυετή συνεργασία και του υπόσχεται ότι θα τον θυμάται για πάντα. 

 Ένα  «ευχαριστώ»

Ως φοιτητής στη Νομική Αθηνών, ήμουν αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Podium, που κυκλοφορούσε δωρεάν κάθε μήνα και η οποία στηριζόταν αποκλειστικά στα έσοδα από τις διαφημίσεις.

Μία μέρα, λοιπόν, ένα από τα …λαγωνικά που σάρωναν τα μαγαζιά γύρω από τη Σόλωνος, μου ανακοινώνει το ευχάριστο νέο. Βρήκε ολοσέλιδη ρεκλάμα, που μας εξασφάλιζε τα έξοδα της εκτύπωσης!

Υπήρχαν, όμως, δύο προβλήματα: Ο πελάτης ήθελε επαγγελματική φωτογράφιση του μαγαζιού του και τα χρονικά περιθώρια ήταν πολύ στενά. Ψάχνοντας κατά καπνού για φωτογράφο, πηγαίνω στη Ζωοδόχου Πηγής, στον Ζήση Αγγελόπουλο.

Θυμάμαι που με έβαζε στο σκοτεινό θάλαμο όταν ήμουν πιτσιρικάς και μου εξηγούσε πώς εμφανίζονται οι φωτογραφίες. Από τότε, είχαμε ανταλλάξει μόνο μερικές κουβέντες.

Του εξηγώ πώς έχει η κατάσταση και προθυμοποιείται αμέσως να βοηθήσει. Με ένα δισταγμό φόβου, του λέω ότι ο επιχειρηματίας μπορεί να ανοίξει το μαγαζί του μόνο Κυριακή, αλλά ο Ζήσης δεν πτοείται. «Θα το κάνουμε αγόρι μου» μου λέει.

Και θυμάμαι τον άνθρωπο, που είχε φάει τη ζωή του σε κάθε είδους ρεπορτάζ και εκδηλώσεις, να έρχεται με το τρίποδο στις 9 το πρωί της Κυριακής και να τραβάει φωτογραφίες για μια φοιτητική εφημερίδα. «Κύριε Ζήση, τι σας χρωστάω;» τον ρωτάω την επόμενη μέρα.

«Τίποτα δεν χρωστάς. Θέλω μόνο να μου υποσχεθείς ότι θα αγαπήσεις τη δουλειά σου, όπως αυτή την εφημερίδα που βγάζεις τώρα» μου απαντάει και με …κολλάει στον τοίχο με την καλοσύνη και την οξυδέρκειά του. Τον ευχαριστώ για τη φωτογράφιση, αλλά κυρίως για τη συμβουλή του.

                                                Άκης Θεοφανίδης