Αθλητικά

Η Χαλκίδα στο τέλος του δρόμου θα τα καταφέρει...

Η Χαλκίδα στο τέλος του δρόμου θα τα καταφέρει...
13 Μαΐου 2022, 21:06
Το αθλητικό σχόλιο της Παρασκευής.

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Είναι γεγονός ότι μετά το τέλος του ματς ΑΟ Χαλκίς-Κυπάρισσος Αντίκυρας οι περισσότεροι φίλαθλοι αποχώρησαν προβληματισμένοι από το Δημοτικό Στάδιο της πόλης, απόλυτα λογικό, όμως, όταν ένα παιχνίδι στραβώνει (μέσα στη ζωή είναι και το αρνητικό αποτέλεσμα), το καλύτερο αντίδοτο είναι η ψυχραιμία και η υπομονή. Τις προηγούμενες μέρες με εξαίρεση τον Παναθηναϊκό που επικρατεί ένα γενικότερο κλίμα ευφορίας, στη Super League το κράξιμο πήγε ...σύννεφο και η ηρεμία ...περίπατο.

Στο Καραϊσκάκη μετά την εντός έδρας ήττα από τον Παναθηναϊκό: «ντροπή-ντροπή, εμείς άμα θα παίζαμε θα είχαμε ψυχή», στην Τούμπα μετά την εντός έδρας ήττα από τον ¶ρη: «βαριά-βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα, όποιος δεν μπορεί να πάει στα μπουρδέλ@», στο Χαριλάου μετά την εντός έδρας ήττα από τον Ολυμπιακό: «παίκτες μπουρδέλ@, βγάλτε τη φανέλα», κτλ…

Οι φίλαθλοι του ΑΟΧ ανταπέδωσαν το χειροκρότημα στους παίκτες, αλλά έφυγαν μαγκωμένοι... (Χ)άθηκε η ευκαιρία, αλλά ο ΑΟΧ κρατάει την τύχη στα χέρια του.

Ο ΑΟ Χαλκίς δεν ηττήθηκε από τον Κυπάρισσο, αλλά η ισοπαλία στέρησε τη δυνατότητα στους πρωταθλητές Εύβοιας να βγάλουν –σχεδόν- νοκ άουτ τους πρωταθλητές Βοιωτίας και ν’ αποκτήσουν ένα σημαντικό βαθμολογικό μαξιλαράκι ενόψει των δύο επερχόμενων αγώνων με τον Απόλλωνα Ευπαλείου μέσα στη Χαλκίδα και τον Τενεάτη Αθικίων στην Κορινθία (και μεταξύ μας, το γεγονός ότι απουσιάζει η Κόρινθος από τα μπαράζ, μόνο και μόνο σαν όνομα αποτελεί ακόμη έναν σύμμαχο του ΑΟΧ στο δρόμο για τη Γ’ Εθνική).

Το σύστημα με τους τρεις αγώνες εντός έδρας και τους τρεις αγώνες εκτός έδρας, χωρίς να παίξουν όλοι με όλους από δύο φορές δεν είναι το πιο ορθολογικό, αλλά κακά τα ψέματα, η κλήρωση χαμογέλασε στον ΑΟ Χαλκίς, διότι του έλαχε ο πιο εύκολος αντίπαλος (Αίολος) εκτός έδρας και μάλιστα στην πρεμιέρα, για να πάρει από νωρίς κεφάλι (όπως και έγινε), αμέσως μετά ο Κυπάρισσος, που εντάξει, ο Κυπάρισσος είναι και όχι η Ρεάλ Μαδρίτης και «πακέτο» Απόλλων Ευπαλίου και Τενεάτης Αθικίων, που πολλοί δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους στον ποδοσφαιρικό χάρτη, με όλο το σεβασμό.

Δεν είναι αμελητέες ποσότητες, αλλά αν δεν εκμεταλλευτείς και το brandname σου κόντρα στο Ευπάλιο και τον Τενεάτη, άστο για άλλη φορά.

Για τον ΑΟΧ (δεν το πιστεύω) και δεν πρέπει να τον πάρει από κάτω η ισοπαλία με τον Κυπάρισσο. Και δεν είναι και άσχημα που την Κυριακή η ομάδα της Εύβοιας έχει ρεπό, για να μπορέσει να ανασυνταχθεί, να μετρήσει τις δυνάμεις της, να διορθώσει τα κακώς κείμενα που σαφώς και έχει, ώστε να κάνει «ντου» στο υποσχόμενο «εξάποντο» που θα την φέρει στους 10 βαθμούς και στα σύνορα της πρόκρισης.

Μην ξεχνάμε ότι στον ορίζοντα υπάρχουν και δύο ντέρμπι που θα κρίνουν πολλά, Κυπάρισσος-Μοσχάτο και Παναργειακός-Μοσχάτο. Οι Πειραιώτες έχουν 6 βαθμούς, δεν θα μας χάλαγε να κάνουν δύο διπλά και να συναντήσουν τον ΑΟΧ την προτελευταία (5η) αγωνιστική, χωρίς να καίγονται για βαθμούς (πολύ περισσότερο για να καταδικάσουν τον Κυπάρισσο, αλλά για να κόψουν και την όρεξη της ομάδας του ¶ργους). Τον ΑΟΧ δεν τον ενδιαφέρει να κόψει πρώτος το νήμα, αλλά να βρεθεί στην τριάδα.

Εξαρχής, Μοσχάτο, Χαλκίδα και Παναργειακός στα προγνωστικά είχαν τον πρώτο λόγο, με τον Κυπάρισσο, όμως, να καιροφυλακτεί.

Πριν το ματς της Τετάρτης οι πιο αισιόδοξοι έλεγαν «τους έχουμε», «είναι του χεριού μας». Κάποιοι άλλοι (ευτυχώς ελάχιστοι) μιλούσαν για "τριάρες" και «τεσσάρες», λες και ο Κυπάρισσος είναι …Αίολος. Οι πιο «διαβασμένοι» γνώριζαν ότι είναι μια ομάδα με έμπειρους παίκτες, συνοχή, αλλά αργή άμυνα. Στη σούμα ο ΑΟΧ έκανε πιο καθαρές φάσεις, θυμίζω και την εξαιρετική απόκρουση του Καρανάσσου στο σουτ του Τρεπεκλή στο τέλος, αλλά και τη φάση του 68ου λεπτού που ο Μαστροκώστας δεν μπόρεσε από αριστερά να βρει τον Σπανό μέσα στο κουτί.

Ωστόσο η εμφάνιση του ΑΟΧ δεν ήταν ...εμφάνιση νίκης. Τα παιδιά είχαν διάθεση και προσπάθησαν, αλλά όσο κι αν λέμε ότι τα συγκεκριμένα ματς "κερδίζονται" και δεν "παίζονται", περιμέναμε έναν πιο θαρραλέο ΑΟΧ, χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες, γιατί οι κυανόμαυροι στα φετινά εντός έδρας μεγάλα ματς (βλέπε Ερέτρια και Ταμυναϊκό) βιώνουν το ντεζαβού να κυνηγάνε τον αντίπαλο στο σκορ (και με τον Αμαρυνθιακό η ομάδα ήταν σοφτ). Την Τετάρτη γίναμε "στο ίδιο έργο θεατές" και να κάνουμε το σταυρό μας που το γκολ της ισοφάρισης ήρθε πριν καλά-καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί του Κόρμπου και της παρέας του.

Η ψυχρολουσία στο πέναλτι του Κυπάρισσου ήρθε γιατί οι παίκτες του ΑΟΧ είχαν την ευκαιρία να καθαρίσουν σε δύο χρόνους τη φάση και δεν το έκαναν, πριν η μπάλα χτυπήσει στο χέρι του Σπανού, που με γυμνό μάτι προσωπικά δεν είδα καν ότι είναι ο Σπανός (για το χέρι δεν το συζητάμε ότι δεν το είδα), γιατί για να αποφύγουμε τις κολώνες από το σκέπαστρο της συμφοράς στα δημοσιογραφικά πρέπει να κάνουμε «οχτάρια».

Παρόλ’ αυτά, ο ΑΟΧ με το 0-1 να τον βαραίνει, πάτησε περιοχή, κέρδισε το πέναλτι με τον Σπανό που πήρε το αίμα του πίσω (τροφοδοτήθηκε από τον Μαστροκώστα που έσωσε μια "σκοτωμένη" μπάλα) και το «τέρας ψυχραιμίας» Ζουλιώτης ισοφάρισε, με την μπάλα εκείνη τη στιγμή να ζυγίζει 100 κιλά. Είχα την αίσθηση ότι ο ΑΟΧ θα έβρισκε άλλη μια στιγμή να «κλέψει» το ματς, χωρίς η απόδοσή του να κυμαίνεται σε υψηλά στάνταρ, αλλά και το ότι δεν το έχασε, βγάζοντας γρήγορη αντίδραση κάτι λέει.

Ο Ζουρούδης ακολουθεί την πεπατημένη του 4-4-2 με ρόμβο, με τον Καραχάλιο στο «δέκα» και όπως ειπώθηκε για τον Γκουαρντιόλα ότι «ζει και πεθαίνει με τις ιδέες του» (στο 0-1 μέσα στη Μαδρίτη συνέχισε να παίζει επιθετικά για να το κάνει 0-2, ενώ είχε καβάντζα το 3-2 του πρώτου αγώνα), το ίδιο ισχύει και για τον κόουτς του ΑΟΧ. Αυτόν τον σχηματισμό έχει επιλέξει, με αυτόν προχωράει.

Η Χαλκίδα ήταν νωθρή στο πρώτο ημίχρονο, δεν σου έβγαζε την εικόνα της ομάδας που θα επιβάλει τους δικούς της κανόνες στον αγωνιστικό χώρο. Δεν πλαγιοκόπησε, δεν είχε καλές συνεργασίες (σ.σ. ο Νίκος Ζαχαριάς που μπορεί να βοηθήσει στο δημιουργικό κομμάτι, είναι στην αποστολή, αλλά ταλαιπωρείται από τραυματισμό), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ο αντίπαλος έκανε τη διαφορά. Είχε, όμως, δύο παίκτες, τον Καράι (10) και τον Μαλλισόβα (8), οι οποίοι ήταν πολύ κινητικοί, με γρήγορες αντιδράσεις και φαινόταν ότι θα βρουν τον τρόπο να στην "κάνουν".

Στο β’ ημίχρονο πήρε μέτρα ο Κολιόπουλος (όχι τόσο ο Ι.Κ. Τσολάκος, που είναι πιο αμυντικογενής, ενώ η θέση του Τσατσαρώνη δεν είναι εσωτερικός μέσος σε ρόμβο), ο Τρεπεκλής που μπήκε στο 77’ (σ.σ. κάπως αργούτσικα) έκανε αισθητή την παρουσία του, ο ΑΟΧ ήταν βελτιωμένος, αλλά συνέχισε να παίζει στο ίδιο μοτίβο και τουλάχιστον γλίτωσε τον ένα βαθμό που δεν τον ψηλώνει, αλλά δεν τον ρίχνει και στα τάρταρα.

Υπάρχει η αίσθηση ότι ακόμη κι αν υποφέρει, στο τέλος του δρόμου η Χαλκίδα θα τα καταφέρει. Με κόπο, αλλά θα το κάνει.

ΥΓ1: Μπράβο στις δύο Μικτές της Εύβοιας για την πρόκρισή τους στους «8», αλλά ένα μεγάλο μπράβο και στους δύο προπονητές Μαστραγγελή και Κοντογιάννη, οι οποίοι μετά το τέλος της διαδικασίας των πέναλτι κόντρα στην Ήπειρο πλησίασαν τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας και του είπαν «συγχαρητήρια, ήσασταν καλύτεροι, αλλά στα πέναλτι δεν προκρίνεται πάντα ο καλύτερος». Τέτοια κίνηση δεν είναι "ίδιον" όλων των προπονητών, ακόμη και σ' αυτές τις ηλικίες, και Μαστραγγελής και Κοντογιάννης δίδαξαν fair play.

ΥΓ2: Δύο κρίσιμα παιχνίδια, Αλάτσατα-Λουκίσια που κρίθηκε ο τίτλος στον κεντρικό όμιλο της Β’ ΕΠΣΕ και ΑΟ Χαλκίς-Κυπάρισσος διαπίστωσα ότι δύο προπονητές, οι Τάκης Ακριτίδης και Τάκης Σπυρόπουλος, τα παρακολούθησαν παρέα. Λέτε να τους δούμε παρέα και σε πάγκο ομάδας την ερχόμενη σεζόν;