Το σεντούκι των προσωπικών του αναμνήσεων άνοιξε ο επικεφαλής της εθελοντικής ομάδας SAR-312 Νίκος Απόστολου από το Αλιβέρι και αποθέωσε τη δεκαετία του '80 στους διαδικτυακούς του φίλους.
Επισήμανε ότι την εποχή εκείνη οι φίλοι βρισκόντουσαν χωρίς να έχουν κινητά τηλέφωνα και GPS και με νοσταλγία θυμήθηκε ότι με 5.000 δραχμές γέμιζε το ντεπότιτο της μηχανής, πλήρωνε είσοδο στη ντίσκο, έτρωγε, κερνούσε φίλους και έπαιρνε και ρέστα!
Μάλιστα, δημοσίευσε και προσωπικές φωτογραφίες με την enduro μηχανή του. Δείτε τες και διαβάστε τη συγκινητική ανάρτηση του Νίκου...
«Κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως παλιά δεν χρειαζόμασταν κινητά για να βρεθούμε... Αρκούσε ο ήχος από την εξάτμιση και ξέραμε ποιος έρχεται.
Ο καθένας είχε τον δικό του ήχο, τη δική του μηχανή, τη δική του ιστορία...
Θυμάμαι τις μεγάλες παρέες, τις αληθινές φιλίες και τα Σαββατοκύριακα που ξεκινούσαν χωρίς σχέδιο και τελείωναν με χιλιάδες αναμνήσεις. Από βόλτα σε βόλτα, από πάρτι σε πάρτι, με τις πόρτες ανοιχτές και τις καρδιές ακόμα πιο ανοιχτές.
Θυμάμαι τις μηχανές στη σειρά, τα κράνη πάνω στα ντεπόζιτα και την παρέα να αποφασίζει στη στιγμή προς ποια κατεύθυνση θα γράψει χιλιόμετρα.
Χωρίς GPS, χωρίς εφαρμογές... μόνο με το ένστικτο, το γκάζι και την επιθυμία για ζωή.
Θυμάμαι τα κορίτσια μας πίσω στη σέλα, με τα μαλλιά να χορεύουν στον αέρα και το καλοκαίρι να μυρίζει θάλασσα. Παραλία, ντίσκο, βραδινές βόλτες και επιστροφές τα ξημερώματα με ένα χαμόγελο που δεν χωρούσε στο κράνος.
Θυμάμαι πως με 5.000 δραχμές γεμίζαμε το ντεπόζιτο, πληρώναμε είσοδο, τρώγαμε, κερνούσαμε τους φίλους μας και είχαμε και ρέστα.
Όχι γιατί ήμασταν πλούσιοι... αλλά γιατί νιώθαμε πλούσιοι με όσα είχαμε.
Θυμάμαι πως ο λόγος είχε αξία, η μπέσα μετρούσε και η φιλία δεν χρειαζόταν αποδείξεις.
Οι άνθρωποι γελούσαν περισσότερο, χαίρονταν με τα λίγα και έβρισκαν χίλιους λόγους να μαζευτούν.
Όχι... δεν ήταν όλα τέλεια. Κάναμε λάθη, περάσαμε δυσκολίες και δεν ήταν όλα ρόδινα.
Όμως υπήρχε αισιοδοξία, ανθρωπιά, τιμιότητα και μια ωραία μαγκιά που σήμερα σπάνια συναντάς.
Στις μέρες που η παρέα ήταν οικογένεια, ο δρόμος περιπέτεια και η ελευθερία τρόπος ζωής.
80s forever...»
